Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Jouw eigen voorlees verhalenbundel!

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 2]

1 Jouw eigen voorlees verhalenbundel! op wo okt 10, 2012 4:36 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Salam o3alikoum!

Naast dat je je kids bezig houdt met het leren kennen van de Islam en lekker laat kleuren in een zelfgemaakt kleurplatenbundel, kun je je kind ook iedere avond voor het slapen gaan een prachtig Islamitisch verhaaltje voorlezen!

Het zijn over het algemeen verhalen met een moraal, die kinderen geweldig vinden! Het zet je kind aan het denken, en dat is alleen maar goed voor ze!

Hieronder in elke reactie een ander verhaaltje. Kopieer alles en plak het in Word, en maak je eigen verhalenboek!

XXX CreativeLady!

2 Amar en de schildpad. op wo okt 10, 2012 4:36 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Op een dag zat Amar één van zijn favoriete verhalen te lezen: “De haas en de schildpad”. Hij moest lachen om wat er gebeurde met de haas en hij leerde van de schildpad hoe belangrijk het is om je hoofd te gebruiken en dat slimheid belangrijker is dan lichamelijke kracht. Terwijl Amar over deze dingen nadacht, ontdekte hij opeens dat de schildpad op de bladzijde in zijn boek tot leven was gekomen en tegen hem begon te praten.

De schildpad zei eerst: “Hallo Amar! Wat goed dat je zo jong bent en toch slim genoeg om iets te leren van het verhaal over de haas en mij.”

Amar vroeg: “Hoe oud ben jij?”

De schildpad antwoordde: “Ik ben niet zo jong als ik eruit zie; ik ben eigenlijk al 45 jaar. Schildpadden leven ongeveer 60 jaar; en er is zelfs een soort schildpad, genaamd de ‘Testudo’, die wel 189 jaar kan worden.”
“Wat is jouw favoriete seizoen?” vroeg Amar.

De schildpad antwoordde: “Warm weer is heel erg belangrijk voor ons om te kunnen overleven. Onze lichaamstemperatuur verandert met de temperatuur van de lucht om ons heen en is meestal tussen de 0,1 en de 0,2 graden lager dan die van de lucht. Ons spijsverteringsysteem versnelt wanneer de temperatuur omhoog gaat. Toen Allah ons schiep, gaf Hij ons dit kenmerk om het makkelijker voor ons te maken om te overleven wanneer het erg heet is. Wij hebben alles nodig wat Allah ons geeft, maar Hij heeft niets nodig.”

Amar vroeg zich toen af: “Wat is jouw favoriete eten?”
“Wij houden van gele pompoenen. Onze ogen zijn erg scherp en we zien geel het beste. Dat betekent dat we ons favoriete eten heel gemakkelijk kunnen vinden,” antwoordde de schildpad.

Amar had nog een andere vraag voor de schildpad: “Houd je ook een winterslaap?”

De schildpad legde uit: “Ja. Wanneer het kouder wordt, vanaf oktober, en als het steeds moeilijker wordt om voedsel te vinden, gaan onze lichamen langzamer werken en beschermen we onszelf door een paar maanden te gaan slapen. Onze hartslag en onze ademhaling gaan langzamer. Wij houden onze winterslaap tussen oktober en maart. Omdat Allah ons zo geschapen heeft, hoeven we in de winter niet wakker te blijven terwijl er geen eten is, wat fataal voor ons zou zijn. Allah heeft ons al generaties lang beschermd door ons precies op tijd te laten slapen.”

Amar had nog meer te vragen: “Ik weet dat jij op het land leeft, maar ik geloof ook dat sommigen van jullie in het water leven. Kun je me over hen vertellen?”

De schilpad glimlachte: “Je hebt gelijk, Amar. Er zijn landschildpadden, zoetwaterschildpadden en zeeschildpadden. Ik leef bijvoorbeeld op het droge land. Ik geef de voorkeur aan velden, zachte bodem en boomgaarden. Zoetwaterschildpadden, het soort dat jullie in aquariums houden, houden van meren en rivieroevers. Zeeschildpadden leven in de warme zeeën en komen aan land om hun eieren te leggen. Laat me je iets interessants vertellen over de Caretta zeeschildpad.
Caretta’s gaan naar warme stranden om hun eieren te leggen. Allah heeft de jonge schildpadjes geïnspireerd om, zodra ze uit hun ei komen, direct naar de glinsterende zee toe te rennen. Met andere woorden,
direct naar waar ze zullen gaan leven. Hoe weten deze baby schildpadjes dat de zee de beste plaats voor hen is om in te leven? Het kan niet anders dan dat onze Heer deze kennis aan hen heeft gegeven.”

Amar zei: “Je hebt gelijk. Iedereen die verstand heeft gekregen om te denken, moet weten dat de wereld vol is met Allah’s wonderen. We moeten er altijd aan denken dat jij en ik, alle dieren en bomen en alle andere dingen een teken zijn van Hem. Het was leuk om met jou te praten. Bedankt dat je me zo veel hebt verteld. Tot ziens.”
“Tot ziens, slimme jongen,” zei de schildpad.

3 Hoessein en de olifant. op wo okt 10, 2012 4:37 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
In een weekend nam Hoessein s moeder hem mee naar de dierentuin. Het was de eerste keer dat hij zo veel verschillende dieren op één plaats zag. Ze gingen naar het olifantenhuis. Een jonge olifant over zijn slurf en viel, de moeder van de baby hielp hem iedere keer.

De moederolifant zag dat Hoessein keek en legde hem uit: Kijk, mijn baby is nog zo klein, hij weet nog niet hoe hij zijn slurf moet gebruiken. Hij zal 12 jaar bij mij blijven, en de eerste zes maanden zal ik hem leren hoe hij zijn slurf goed moet gebruiken.

Hoessein antwoordde: Ik heb me altijd afgevraagd waar olifanten hun slurven voor gebruiken. Ademen jullie erdoor? .

De moeder olifant vertelde hem: Het is onze slurf die ons anders maakt dan alle andere dieren. Onze neusgaten zitten aan het eind van de slurf en we gebruiken hem om eten en water naar onze mond te brengen. We pakken dingen op en ruiken ermee. We kunnen er wel vier liter water in opnemen. En wist je dat we er zelfs een klein erwtje mee kunnen oppakken? We hebben onze slurven niet zomaar gekregen. Ze zijn een gift van de barmhartigheid van de Almachtige Allah, die alles heeft geschapen.

Hoessein vroeg toen: Hoe kunnen jullie genoeg eten vinden?

De moederolifant legde uit: Wij zijn het grootste dier op de aarde. Een olifant eet iedere dag ongeveer 330 kilo planten. We zijn 16 uur per dag bezig met eten.

Hoessein had een andere vraag bedacht: Hoe zit het met jullie tanden?

De moederolifant antwoordde: Zoals je kunt zien, heb ik aan beide kanten van mijn mond twee lange, scherpe tanden. We verdedigen onszelf met deze tanden en we gebruiken ze ook om gaten
te graven om water te vinden. Natuurlijk slijten onze tanden veel door dit werk en daarom heeft de Almachtige Allah ons een speciale gave gegeven. Een nieuwe tand groeit erachter om de oude, versleten tand te vervangen. Omdat Allah ons op deze manier heeft geschapen, krijgen we een nieuwe tand en kunnen hem goed gebruiken.

Hoessein dacht een ogenblik na: Je zult wel hongerig zijn, je maag rommelt.

De moederolifant glimlachte: Wij maken deze geluiden om met elkaar te praten. We kunnen met elkaar praten terwijl we wel vier kilometer van elkaar verwijderd zijn.

Hoessein stond voor een raadsel: Hoe praten jullie dan met elkaar?
De moederolifant zei: Allah heeft een speciaal orgaan in onze voorhoofden geschapen dat een geluid maakt dat mensen niet kunnen horen. Dus spreken we in een code die andere dieren niet kunnen
begrijpen en we kunnen elkaar over grote afstanden horen. Zoals je kunt zien, is Allah s fantastische schepping duidelijk te zien in ons. Vergeet niet dat we over deze dingen moeten nadenken en Allah altijd dankbaar moeten zijn!

Hoessein knikte: Dank je wel dat je me al deze dingen hebt verteld. Nu moet ik terug naar mijn moeder.
Tot ziens Hoessein, zei de moederolifant.
Onderweg terug naar zijn moeder vroeg Hoessein zich af: Wie weet hoe groot Allah s wonderen zijn bij andere dieren?

4 Wat Rasjied leerde van zijn broer. op wo okt 10, 2012 4:37 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Op een dag liep Rasjied naar de bushalte om van school naar huis te gaan. Terwijl hij op de bus wachtte, luisterde hij naar een gesprek van een groep andere kinderen. Eén van hen sprak met een harde stem, terwijl hij naar zijn shirt wees en naar een elektrische auto die hij in zijn hand hield. Rasjied spitste zijn oren en hij kon horen wat ze zeiden.
De naam van de jongen die zo luid sprak was Asiem. Hij vertelde zijn vrienden over zijn dure kleding en zijn nieuwe . Toen Rasjied thuiskwam, bleef hij maar denken aan wat de jongen had gezegd. Toen zijn broer Zoebair zag dat Rasjied diep in gedachten verzonken was, ging hij naast hem zitten.
Wat is er aan de hand Rasjied? Waar denk je aan? , vroeg hij.

Rasjied antwoordde: Ik zag onderweg naar huis een jongen. Hij vertelde aan zijn vrienden dat hij zo n mooie kleding en speelgoed had. Hij dacht er echt niet bij na, het kon hem niets schelen dat sommige van zijn vrienden zich dat soort dingen niet kunnen veroorloven. Ik vond zijn gedrag fout.

Zoebair vond dat ook: Je hebt gelijk, Rasjied, wat hij deed was helemaal niet goed. Allah heeft ons allemaal verschillende zegeningen gegeven. Het feit dat iemand meer mooie dingen heeft, er beter uitziet of meer succes in zijn leven heeft, is helemaal niet te danken aan zijn eigen verdiensten. Allah heeft ons deze dingen gegeven om ons te testen en om te zien hoe wij ons gedragen als Hij ons zulke zegeningen geeft.
Het gedrag dat Allah het meest plezier doet, is wanneer iemand niet vergeet dat Allah hem alles heeft gegeven. We moeten niet opscheppen of verwend raken door deze zegeningen die Allah ons heeft gegeven; we moeten altijd bescheiden blijven.
Het is de duivel die ons zo trots laat zijn. Herinner je je het vers dat we gisteren lazen gaat over dit onderwerp. Allah zegt tegen ons: Opdat jullie niet zullen treuren over wat jullie is ontgaan en jullie niet opgetogen zullen raken over wat Hij jullie heeft gegeven. En Allah houdt van geen enkele verwaande opschepper. (Soerah al-Hadid 57:23)

Rasjied knikte: Dus we moeten niet verwend raken door wat Allah ons heeft gegeven en we moeten niet verdrietig en teleurgesteld zijn wanneer we iets verliezen. Klopt dat, Zoebair?
Zoebair glimlachte: Klopt! Allah bezit alles. Hij geeft ons zo veel zegeningen als Hij ons wil geven. Of het nu veel of weinig zijn, ze zijn allemaal een onderdeel van de testen van deze wereld.

Rasjied had een vraag voor zijn broer: In een vers zegt Allah:

En kijk niet met uitpuilende ogen naar wat Wij sommigen van hen aan genietingen hebben geschonken, (het is slechts) de versiering van het wereldse leven, om hen ermee op de proef te stellen. En de voorziening van jouw Heer is beter en blijvender. (Soerah Thaa Haa 20: 131)

Wat Asiem deed was fout, maar was het dan ook niet fout van zijn vrienden om onder de indruk te zijn en zich te gedragen op een manier waar Allah niet van houdt? Terwijl het Allah is die ons onze kleding, eten, huizen en auto s geeft, is verwend zijn eigenlijk vernederend, nietwaar?

Zoebair dacht een ogenblik na: Jazeker, dat is een goede manier om het uit te leggen. Laat me je een verhaal uit de Koran vertellen als voorbeeld. In de Koran geeft Allah het voorbeeld van twee mannen. Eén van hen heeft twee tuinen. Allah vulde alletwee de tuinen met dadels en verschillende gewassen. Toen de tijd rijp was, hadden de twee tuinen veel opbrengsten. Er was een rivier tussen de twee tuinen en daardoor had de man fruit in overvloed. Toen de eigenaar van de tuinen tegen zijn vriend sprak, vernederde hij hem door te zeggen: Ik ben jouw meerdere op het gebied van bezit en ik ben eervoller als persoon. (Soerah al-Kahf 18:34) Opscheppend met alle eigendommen die hij bezat, ging hij naar zijn tuinen en terwijl hij deze aan zijn vriend liet zien zei hij:
Ik denk niet dat die (tuinen) ooit zullen vergaan. Ik denk niet dat het Uur der Opstanding zal plaatsvinden en zelfs al zal ik tot mijn Heer teruggebracht worden: ik zal zeker een betere plaats van terugkeer vinden. (Soerah al-Kahf 18: 35-36)

Zijn vriend waarschuwde hem:

En had jij maar, toen jij je tuin binnentrad, gezegd: Wat Allah wil, er is geen kracht dan door Allah, indien jij van mij ziet, dat ik minder dan jou ben, op het gebied van bezit en kinderen. Moge mijn Heer mij iets beters geven dan jouw tuin... (Soerah al-Kahf 18: 39-40)

De eigenaar van de tuinen nam deze waarschuwingen niet serieus en uiteindelijk heeft Allah hem gestraft. Op een nacht zond Hij een storm die al de gewassen vernielde. Toen de eigenaar van de tuinen s ochtends opstond en zag dat hij zijn geliefde gewassen had verloren, begreep hij dat Allah oneindige kracht heeft en dat alles onder Zijn controle is. We moeten dit verhaal nooit vergeten, Rasjied, en we moeten ons altijd gedragen op de manier die ons hier wordt uitgelegd.

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Op een dag is er een grote bijeenkomst in de moskee van de profeet(vzmh). De profeet(vzmh) is aan het praten over Allah en Zijn wonderbaarlijke wegen. het is heel stil in de moskee, de mensen luisteren heel aandachtig en bewegen nauwelijks.

Plotseling stopt de profeet(vzmh) met praten, hij staat op en loopt naar de deur. De mensen zijn verbaasd. Waar gaat de profeet(vzmh) zo opeens naar toe?

Als de mensen zich omdraaien, begrijpen ze waarom hij is opgestaan. De profeet(vzmh) heeft twee kinderen gezien die, gekleed in mooie rode hemden, naar de moskee komen. De profeet(vzmh) houdt van alle kinderen, maar van deze twee houdt hij extra veel. Het zijn Hassan en Hussain, zijn kleinkinderen en de kinderen van Ali en Fátima: de neef en dochter van de profeet(vzmh)

Nu zien Hassan en Hussain hun grootvader ook. Er komt een grote lach op hun gezicht. Ze rennen met uitgestrekte armen naar hem toe. Hij omhelst de jongens en neemt hen bij de hand. Zo lopen ze naar de plaats waar de profeet(vzmh) vandaan kwam, de jongens mogen heel dicht bij hem zitten als de profeet(vzmh) verder gaat met zijn preek.

Ze zitten heel stil nu hun grootvader aan het preken is, zij weten dat de moskee een bijzonder plaats is. Daar komen mensen om te bidden en te leren. Maar het hoeft niet altijd zo serieus te zijn, dat weten de jongens ook wel.

Op een keer zijn Hassan en Hussain bij hun grootvader in de moskee. De profee(vzmh) leidt het gemeenschappelijk gebed en legt zijn voorhoofd op de grond. Meteen klimt een van de jongens op zijn rug. Minuten gaan er voorbij. De kleine heeft veel plezier in het paardje rijden op de rug van zijn grootvader. Pas na een hele tijd krijgt hij er genoeg van. Hij glijdt van zijn grootvaders rug af. Nu kan de profeet(vzmh) zijn hoofd optillen en weer doorgaan met het gebed.

De mensen die achter hem het gebed verrichten vragen zich af wat er aan de hand is. Na het gebed besluiten ze om de profeet(vzmh) ernaar te vragen.

"O Boodschapper van Allah, zeggen zij: U bleef zo lang voorover gebogen, was dat omdat u een openbaring of een boodschap van God kreeg?"

"O, nee." antwoordde de profeet(vzmh) "Dat was, omdat die kleinzoon van me paardje reed op mijn rug. Ik wilde zijn spel niet bederven door te snel op te staan."

De mensen vinden dat een mooi antwoord, het laat zien hoeveel de profeet(vzmh) aan het geluk van zijn kleinkinderen denkt.

6 Omar en de pinguïn. op wo okt 10, 2012 4:38 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Op een avond, voordat hij naar bed ging, keek Omar met zijn vader naar een documentaire op tv. Ze ging over dieren, en Omar was verbaasd toen hij zag hoe sommige dieren onder de moeilijkste omstandigheden overleven. Toen hij in zijn bed lag, dacht hij na over wat hij had gezien. Hij stelde zich voor dat hij leefde waar die dieren leefden, en plotseling bevond hij zich op een plek die helemaal met sneeuw bedekt was. Hij begon rond te lopen.

Plotseling hoorde hij een stem die zei: Welkom Omar!

Wie ben jij?, Vroeg Omar.

Ik ben een pinguïn, luidde het antwoord.
Het schepsel dat sprak zag eruit alsof hij een smoking droeg. Omar herinnerde het zich direct. Er was een onderdeel over pinguïns in de documentaire die hij samen met zijn vader had gezien die avond.

Oh ja, zei Omar: Ik heb net iets over jouw leven op tv gezien. Het is werkelijk ijskoud hier. Heb jij het nooit koud?

De pinguïn antwoordde: Dit is de Zuidpool en de het kan hier wel 88 graden vriezen.
Deze omgeving zou veel dieren kunnen doden, maar voor ons is het geen probleem om hier te leven, alhoewel dit alleen maar is dankzij de vele speciale kwaliteiten die Allah ons heeft gegeven.
Doordat wij een dikke lag vet onder onze huid hebben, worden we niet zo erg door de kou getroffen als andere dieren. En wanneer de winter komt, gaan we verder naar het zuiden langs de kust.

Omar herinnerde zich: Dat betekent dat jullie migreren! Welke andere kwaliteiten hebben jullie waar ik nog niks van weet? In de documentaire werd bijvoorbeeld gezegd dat jullie zeer goed voor jullie eieren zorgen totdat de baby s uitkomen. Kun je me daarover vertellen, alsjeblieft?

De pinguïn glimlachte: Natuurlijk. In tegenstelling tot veel andere dieren, is het de mannetjespinguïn die de eieren uitbroedt, in plaats van het vrouwtje. En hij doen dit bij een temperatuur van 30 graden Celsius onder het vriespunt gedurende 65 dagen, zonder te bewegen. Ondertussen gaat de moederpinguïn weg om naar voedsel te zoeken voor de baby s die geboren gaan worden. Nadat ze geboren zijn, verblijven de kuikens hun eerste maand op de voeten van hun moeder en vader. Als ze daar ook maar voor twee minuten van af zouden gaan, zouden ze doodvriezen.

Omar knikte: Dat betekent dat je echt voorzichtig moet zijn, nietwaar?

De pinguïn antwoordde: Allah heeft ieder dier geleerd hoe het zich moet gedragen. We doen alleen maar wat Allah ons heeft ingegeven.

Omar stemde in: Onze Heer heeft ieder schepsel geleerd waar en wanneer het zich moet vestigen en hoe het voedsel moet vinden. Het leven van jullie pinguïns is daar een goed voorbeeld van.

De pinguïn draaide zich om: Je kunt vele andere voorbeelden in andere schepsels vinden. Mijn familie wacht op mij, dus ik ben bang dat ik nu moet gaan.
Plotseling hoorde Omar het geluid van een bel. Het was ochtend en zijn wekker was afgegaan. Toen realiseerde hij zich dat zijn kleine reis alleen maar een prettige droom was geweest.

7 Djamal en de papegaai. op wo okt 10, 2012 4:39 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Djamal had altijd al een vogel als huisdier willen hebben. Hij geloofde zijn ogen niet toen zijn vader op een dag thuiskwam met een grote kooi. Hij trok de hoes eraf en zag een felgekleurde geel-paarse papegaai erin zitten. Djamal was heel erg blij. Die eerste avond hadden Djamal en de papegaai een lang gesprek.

Djamal zei: Hallo mooie papegaai! Ik wil je graag goed te eten geven, dus moet ik alles over jou leren. Kun je me eerst vertellen wat je favoriete eten is?
Mijn favoriete eten is zaad, zei de papegaai.
Hoe eet je die? vroeg Djamal

De papegaai legde uit: Ik kan mijn voedsel vasthouden met mijn twee poten en eet het net als een broodje. Ik kan de twee helften van de zaaddozen heel goed met mijn tong openen. Het feit dat ik mijn honger op deze manier kan stillen, is een genade en zegening van Allah.

Djamal vroeg toen: Ik ben heel erg benieuwd. Hoe kom je aan die ongelofelijk mooie kleuren in je veren?
Net als alle vogels, zei de papegaai, komen mijn bonte kleuren van een stof die opgeslagen is in mijn veren vanaf het moment dat ze gevormd worden, en die stof heeft te maken met de manier waarop het licht erop weerkaatst. Wist je dat wanneer mijn veren uitvallen, ze vervangen worden door nieuwe? En iedere keer dat ze weer aangroeien, hebben ze dezelfde kleur. Dit is nog een bewijs van de perfectie van Allah s schepping.

Djamal knikte: Dat is werkelijk geweldig. Kun je ook geluiden die je hoort, nadoen? Hoe doe je dat?
Ik kan de geluiden die ik hoor, nadoen, maar ik kan ze niet begrijpen. Dit gebeurt ook door Allah s Wil. Hoe anders kan een schepsel zoals ik zonder enige intelligentie of wil een talent ontwikkelen om geluiden na te doen? Alleen onze Almachtige Heer heeft de kracht om een kleurige pratende vogel zoals ik te ontwerpen. Hij is het die dingen zo perfect maakt, legde de papegaai uit.

Djamal glimlachte: Mijn bewondering voor de Almachtige Allah wordt groter en groter wanneer ik naar jou kijk. Ik zal ook alles doen wat ik kan om ervoor te zorgen dat jij je hier op je gemak voelt. Nogmaals welkom thuis, mooie papegaai!
Denk er aan, zei de papegaai, het beste wat we kunnen doen wanneer we zien hoe perfect de schepping is van het heelal -geschapen door onze Almachtige Heer- is Zijn grootheid gedenken, Hem dank betuigen en Hem altijd in onze gedachten houden.

8 Sidi el Waki. op wo okt 10, 2012 4:41 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Een Marokkaans verhaal over gastvrijheid voor de afgezant van God
Het begon al te schemeren in het dorpje in het Marokkaanse Rifgebergte toen een arme reiziger bij het voornaamste huis van de streek aanklopte. In het huis hoorde hij mensen lopen en praten, maar de deur bleef gesloten. Eindelijk vroeg een schelle vrouwestem: "Wie ben jij?" De reiziger antwoordde: "Sidi el Waki, ik zoek een bed voor de nacht."

Er kwam geen antwoord. De man hoorde de mensen in het huis steeds harder praten en lachen. "Denkt hij soms dat het hier een herberg is?"

"Wie is er zo brutaal een logeerplaats te vragen terwijl hij toch geen sultan of edele is? Weet hij niet dat het verboden is een huis binnen te dringen waar niet alleen mannen maar ook vrouwen en kinderen wonen? Je weet nooit wat voor bedoelingen zo'n zwerver heeft." Dezelfde vrouw die de man eerder te woord had gestaan vroeg hem nu spottend: "Ben je soms een edelman?"

Teleurgesteld droop de reiziger af. Moe sjokte hij verder tot hij even buiten het dorp een hutje ontdekte. Er brandde een lichtje. Toen de vreemdeling aanklopte openden de arme bewoners onmiddellijk de deur, haalden hem binnen, gaven hem water om zich te wassen, een stevige soep en een vacht om op te slapen.

Voordat Sidi el Waki de volgende morgen vertrok zei hij: "Jullie gastvrijheid zal ik nooit vergeten. Als jullie ook maar iets nodig hebben, wenden jullie je dan tot mij en ik zal jullie beschermen. Wacht maar af wat er met de mensen gebeurt die weigerden een arme reiziger één nacht in hun midden op te nemen."

Sidi el Waki hief zijn hand op en sprak zijn vloek. Onmiddellijk kwam er een wervelwind die het dorp wegblies als een strootje. Geen steen bleef op de andere. De bliksem trof alle bewoners en nooit heeft er op die plaats meer gras willen groeien.

Maar de dieren, die nergens schuld aan hebben, herinnerden zich deze ramp. Ieder jaar op de verjaardag van de ramp hoorden de nieuwe bewoners die rond het gastvrije huisje waren komen wonen de dieren jammeren. De schapen mekkerden verdrietig, het geloei van de koeien was somber, de ezels huilden, de honden jankten. Alle dieren beklaagden het droeve lot dat voor altijd die mensen beschoren is die het zonder bescherming moeten stellen omdat zij weigerden Sidi el Waki te ontvangen, de arme, de onverwachte gast, de afgezant van God.

9 De muis en de kat. op wo okt 10, 2012 4:42 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Op een mooie dag verspreidde zich een bijzonder nieuwtje onder de muizen: de kat vertrok op pelgrimstocht. Dat deed hun harten kloppen vol verwachting, want ze rekenden erop dat de kat bij zijn terugkomst spijt zou hebben en zou ophouden op hen te jagen.

Toen de kat terugkwam, besloten de muizen dan ook unaniem om hem te gaan feliciteren. Ze brachten alle cadeaus mee die gewoonlijk aan een hadji gegeven worden en kwamen in een lange rij achter elkaar bij hem binnen, ontroerd en een beetje bang tegelijk. Ze gingen in een kring om hem heen zitten (maar niet te dichtbij), bekeken hem goed en luisterden naar hem. De kat was aardig en vriendelijk en had zijn lange nagels ingetrokken. Bescheiden sloeg hij de ogen neer terwijl hij hun vragen beantwoordde.

De muizen vertrokken enthousiast en belegden dadelijk een grote vergadering. De jongeren riepen tegen iedereen die het horen wilde, dat het uit was met de oude oorlog, dat een nieuwe tijd zich aankondigde. Eindelijk brak het rijk van de universele liefde aan De kat was erg veranderd en voortaan konden zij als broeders met elkaar leven.

Maar een oude muis bracht hen tot zwijgen: "De kat is hadji geworden, dat is zeker. Hij draagt de tulband van een hadji, hij heeft de vriendelijkheid en de zenuwachtigheid van een hadji. Maar zijn blik is nog dezelfde; het is de scherpe blik van een kat. Als jullie het mij vragen, laten we dan op onze hoede zijn. Eén reis is niet genoeg om te veranderen wat de eeuwen gesmeed hebben."

10 De kat op bedevaart naar Mekka. op wo okt 10, 2012 4:43 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Er was eens een oude dame die samen met haar kat en haar koe woonde. Elke dag bracht ze de koe naar het veld en liet zij de kat op het huis passen. Op een dag was zij weer vertrokken en de kat was alleen thuisgebleven. Hij had flinke trek, maar kon nergens iets te eten vinden. Hij zocht het hele huis door, van boven tot beneden, maar tevergeefs. Eindelijk vond hij een grote aardewerken kookpot, vol met gestremde melk. Hij stak zijn pootje erin, maar kreeg niets te pakken... nog een pootje, maar ook dat hielp hem niets verder.

Toen stopte hij ook zijn derde poot erin en... hop, de pot rolde om en alle melk stroomde over de vloer. Mmmm... de kat likte alles schoon op! Voldaan wachtte hij rustig de thuiskomst van zijn bazin af. Toen ze 's avonds thuiskwam en op de vloer alle scherven van de kookpot zag liggen, riep ze uit: "Kom jij eens hier, wat heb je gedaan? Je hebt alle melk omgegooid!"

"Nee, nee, dat heb ik niet gedaan!" De kat aarzelde even en vervolgde toen: "Een rat is naar binnen gekomen in huis, ik ben hard achter hem aan gerend... Hij stootte tegen de kookpot en de melk stroomde eruit."

Het oude vrouwtje bekeek hem eens goed: "Hoe komt het dat jouw snorharen vol melk zitten?" De kat keek naar de grond en antwoordde niet. "Kom hier," beval zij en gaf hem een flink pak slaag.

De volgende morgen ging de vrouw weer net als altijd naar het veld en liet de kat alleen achter. Maar hij herinnerde zich maar al te goed de straf die hij de vorige avond had gekregen en wilde graag het huis verlaten. Hij trok een cape aan, deed een riem om zijn middel en stopte een schaar en een ijzeren stang bij zich. Wat etensvoorraad voor onderweg deed hij in een zak die hij met een riem op zijn rug bond - en zo verliet hij het huis van de oude vrouw.

Hij liep en hij liep en hij liep heel lang. Toen ontmoette hij een ezel die hem vroeg: "O, hé... Waar ga jij heen, neef kat?" - "Ik ga naar Mekka. Ik ben op pelgrimstocht naar Mekka," antwoordde de kat. "Mag ik met je meegaan?" - "Jawel, vooruit maar, kom maar mee. Het komt goed uit, want ik ben moe en ik zal op je rug klimmen." En zo gingen de kat en de ezel samen op weg. Ze liepen en ze liepen, heel ver en heel lang! Toen kwamen ze een schaap tegen. "Hallo, waar ga je heen, neef kat?" - "Ik? Ik ben op weg naar Mekka. Op pelgrimstocht. Onderweg trof ik de ezel en hij begeleidt mij nu." - "Mag ik ook met jullie mee?" - "Nou, vooruit maar. Het komt goed uit, want als we honger krijgen, hebben we melk voor onderweg." En zo gingen ze gedrieën op weg: de kat, de ezel en het schaap.

Ze liepen en ze liepen heel lang. Een eind verder kwamen ze een haan tegen. "Hé, hallo... waar ga jij heen, neef kat?" - "Ik ben op weg naar Mekka, op pelgrimstocht. Onderweg kwam ik de ezel en het schaap tegen, zij gaan rnet me mee." - "Mag ik met jullie mee?" - "Vooruit maar, dat is goed. Het komt goed uit! Als we onderweg in slaap vallen, kan jij ons wakker maken." En zo gingen ze allevier op weg: de kat, de ezel, het schaap en de haan. Ze liepen en ze liepen heel lang.


Aan het eind van de dag zagen de vier pelgrims een huisje in het bos. Ze besloten om daar de nacht door te brengen om wat uit te rusten. Maar dat huis werd bewoond door wilde dieren: een leeuw, een jakhals en een everzwijn. Elke avond kwamen ze daar om te slapen. Het duurde niet lang of ze kwamen thuis en merkten dat de deur gesloten was. Ze vroegen zich verbaasd af: "Hé! De deur is dicht! Wat heeft dat te betekenen? Zou er iemand in het huis zijn?"

Ze klopten op de deur en sloegen op de deur. Niemand gaf antwoord. Ze gingen een eindje het bos in om met elkaar te overleggen. "Een van ons moet gaan kijken wie er binnen is," beval de leeuw, en hij vroeg: "Wie wil er heen gaan?" Het everzwijn bood zijn diensten aan: "Ik zal wel gaan kijken wat er aan de hand is." Hij klopte op de deur en een zacht stemmetje antwoordde hem: "Wie is daar?" - 'Ik ben het, het everzwijn. Wil je me opendoen?" - "O nee," antwoordde de kat, "ik doe jou niet open, anders ga je me opeten." - "Wel nee, nee hoor, ik kom je niet opeten, ik ben je vriend, ik wil je alleen maar zien." - "In dat geval moet je je oor tegen het sleutelgat drukken en dan zat ik je opendoen."

Het everzwijn gehoorzaamde... en de kat drukte zijn ijzeren pook die hij roodgloeiend had gemaakt in het vuur in het oor van het wilde beest! Het zwijn vloog er gillend vandoor. De leeuw vroeg hem: "Everzwijn, wat is er met je gebeurd? Heb je iemand in ons huis gezien?" Het zwijn antwoordde niet... hij hoorde niets meer. "Wat gebeurt er?" riep de leeuw uit, "het zwijn is doof geworden, en we hebben geen enkel bericht van de bezetters van ons huis. Wie wil als volgende vertrekken?"

De jakhals bood zijn diensten aan. "Ik zal wel gaan kijken wat er aan de hand is." Hij ging naar het huisje en klopte aan. Een stemmetje antwoordde: "Wie is daar?" - "Ik ben het, de jakhals. Wil je voor me opendoen?" - "Nee hoor," zei de kat, "ik doe niet voor jou open, want dan eet je me op." - "Wel nee, ik wil je niet opeten, ik ben jouw vriend, ik zou je alleen willen zien." - "Steek dan je tong door het sleutelgat, zo ver als je kunt, dan zal ik je opendoen."

De jakhals gehoorzaamde en stopte zijn tong zo ver als hij kon in het gat. Met de schaar ging het van 'krak' en de kat knipte hem af! De jakhals maakte zich huilend uit de voeten. De leeuw vroeg hem: "Jakhals, wat is er met je gebeurd? Heb je iemand in het huis gezien?" De jakhals antwoordde niet... hij kon niet meer spreken. De drie wilde dieren zagen ervan af om in hun huis te blijven wonen. "Het is te gevaarlijk! We hebben het everzwijn gestuurd... hij is doof geworden. We hebben de jakhals gestuurd... hij is stom geworden. Het is beter te verhuizen." Zij trokken ver het bos in.

De kat, de ezel, het schaap en de haan hadden een goede nacht. De volgende morgen gingen de vier weer op weg - op pelgrimstocht naar Mekka!

11 Het Suikerfeest komt eraan! op wo okt 10, 2012 4:45 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
"En nu vlug naar bed, want morgen is het Suikerfeest en dan moeten we vroeg opstaan." Maar ik kan niet slapen. Een hele tijd lig ik nog in mijn bed te woelen. Ik voel in het donker met mijn hand op de stoel naast mijn bed. Daar liggen mijn nieuwe kleren, een bloemetjesjurk met een kanten kraag en parelmoeren knoopjes, lintjes voor mijn haar en nieuwe sokken. Naast mijn bed staan ook mijn nieuwe schoenen. Ze ruiken naar leer. Vannacht mogen ze binnen staan, daarna niet meer.

In een moslimhuis kom je niet op je schoenen binnen; er mag geen straatvuil binnen komen. Tot laat in de nacht hoor ik nog geluiden op straat. Het is druk. Het is de gewoonte aan het einde van het vasten wat geld naar de armen te brengen, als aalmoes.

Als mijn moeder ons wakker maakt, heb ik het idee dat ik nog maar net slaap. Slaperig word ik in bad gestopt en ingezeept. Mijn haar verdwijnt onder het schuim. Helemaal fris en schoon word ik in mijn nieuwe kleren gestoken. Nu begin ik een beetje wakker te worden, vooral als mijn haar gekamd wordt. Mijn moeder doet de nieuwe lintjes in mijn vlechten. "Net vlinders," zegt ze en ze besprenkelt mijn haar met eau de cologne en rozenwater.

Nu kan het feest beginnen. Drie kwartier na zonsopgang klinkt de oproep tot het feestgebed. Mijn moeder vertelt: "In de tijd van Mohammed ging iedereen naar het feestgebed, mannen, vrouwen en kinderen, jong en oud, want het is de bekroning van de Ramadan. Iedereen ging de moskee binnen met een luid: Allahu, Akbar (God is machtig). In veel landen is dat nog zo. In Turkije blijven de vrouwen en kinderen thuis. Alleen de mannen en de grote jongens gaan."

Buiten de moskee zijn overal rieten matten neergelegd om op te bidden, want vandaag is de moskee te klein voor iedereen. Na het gebed en een toespraak omhelzen de mannen elkaar en wensen elkaar een gezegende Bayram toe. Mijn vader koopt grote dozen snoep en chocolade. Ik mag ze aan hun blauwe en roze lintjes naar huis dragen.

Thuis kussen we met eerbied de hand van onze ouders en brengen de gekuste hand naar ons voorhoofd. Dan gaan we overal op bezoek en herhalen de eerbiedsgroet. Mijn zusje en ik krijgen snoep en geld. 's Middags gaan we samen met onze ouders naar de begraafplaats om stukken uit de koran en een kort smeekgebed voor onze overleden familieleden op te zeggen. Ik geef de planten en de bloemen op de graven water. We wieden het onkruid niet, want ze zeggen dat alles in de natuur hier in gebed is voor degenen die er begraven liggen. De andere dagen van de Seker Bayram gaan we familie en vrienden bezoeken.

12 Slimme Ahmed redt zijn opa. op wo okt 10, 2012 4:47 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Ahmed was een jongen van tien jaar die een rustig en gelukkig leventje leidde met zijn moeder, vader en opa. Allen woonden zij in één groot huis. Ahmed deed erg goed zijn best op school. Ook hield hij veel van zijn familie, was gehoorzaam tegenover ouderen en bad altijd op tijd. Met zijn oude opa had hij de leukste tijden. Zo vertelde opa hem vaak mooie verhalen en zouden ze vaak kletsen tot laat in de avond. Ja, hij hield veel van opa.

Op een dag, nadat Ahmed klaar was van school en zijn huiswerk had gemaakt, ging hij zoals gewoonlijk naar de kamer van opa en groette hem. Ahmed ging naast opa zitten en vertelde hem wat hij allemaal geleerd had op school. Even later kwam Ahmed’s vader binnen. Hij zei: “As-Salaamoe cAlaykoem,” en ging aan de andere kant van de kamer zitten. Hij bleef stil en het was duidelijk dat hij ergens mee zat. Opa vroeg hem: “O zoon van mij, Wat is er met jou aan de hand? Het lijkt of iets je dwars zit. Wil je mij misschien iets vertellen?”

Ahmed’s vader zei toen: “O mijn lieve vader, je bent de hele dag alleen en ik ben bang dat deze eenzaamheid jou geen goeds doet. Waarom probeert u geen vrienden te maken met andere mensen?”

Ahmed en zijn opa vonden deze vraag maar vreemd, het was dan ook de eerste keer dat vader over dit onderwerp sprak. Opa vroeg toen: “Wat probeer je mij nu te zeggen zoon?”

Vader antwoordde: “Mijn vrienden hebben mij verteld over plaats waar vele ouderen bij elkaar komen om gezellig in de avond te kletsen, vrienden maken en leuke dingen doen. Zou u het leuk vinden als wij daar morgen naartoe zouden gaan?”

Ahmed vond het allemaal maar een beetje vreemd en vertrouwde vader maar niet helemaal. Hij had nog nooit gehoord van zo een plaats. Opa daarentegen vond het een mooi plan en was erg geïnteresseerd. Hij zei dan ook met stralende ogen: “Breng me er morgen gelijk heen als het kan, O mijn zoon!”

Vader lachte wat onwennig en zei: “Dat doen we!”

Ahmed had nog steeds zijn twijfels wat betreft die plaats. “Ik vraag me af wat het geheim zou kunnen zijn achter die plaats?”, zei Ahmed tegen zichzelf.

Hij vroeg vader: “Mag ik mee pa?”

Maar vader fronste zijn voorhoofd en zei: “Nee, je kunt niet mee. Jij moet naar school en daarna moet je nog jouw huiswerk maken.”

Opa die helemaal in een blijde bui was zei: “Natuurlijk kun je wel mee, kleine Ahmed, maar eerst moet je jouw huiswerk afmaken.”

Toen school uit was rende Ahmed snel naar huis en ging meteen aan zijn huiswerk zitten want hij moest en zou meegaan. Toen het tijd was om te vertrekken, was Ahmed helemaal klaar. Hij was erg nieuwsgierig om het geheim achter die plaats waar vader het over had te ontdekken.

Met z’n drieën stapten ze in de auto en vertrokken. De weg die zij namen was nogal lang, maar ze kwamen uiteindelijk aan. En inderdaad, Ahmed zag de plaats waar zijn vader het over had. Ahmed zag vele ouderen en opa begon al snel een praatje met hen te maken. Boven de voordeur hing een groot bord met daarop in grote zwarte letters geschreven: ‘Bejaardenhuis’. Ahmed schrok. Zou vader van opa afwillen door hem in het bejaardentehuis achter te laten? Dat zou toch niet waar zijn? Waarom zou vader opa in de steek laten? Deze vragen raasden allemaal door het hoofd van Ahmed. Hij werd erg onrustig. De gedachte lieve opa te moeten verliezen hield hem helemaal in de greep.

Toen vader zag dat opa het naar zijn zin had, trok hij Ahmed snel mee en verliet het bejaardenhuis. Ahmed had wel door dat zijn vader af wilde van opa en al snel had Ahmed een slimme manier bedacht om zijn opa te redden. Maar veel tijd was er niet meer, hij moest dus opschieten. Vader startte de auto en zij lieten het bejaardenhuis achter zich. Vader deed erg kortaf en het leek alsof hij elk gesprek met Ahmed probeerde te vermijden, maar Ahmed had geen tijd te verliezen en vroeg: “Pappa, waar is opa?”

Vader antwoordde: “Wij hebben hem in het bejaardenhuis achtergelaten.”

“Maar waarom?”, vroeg Ahmed.

Vader antwoordde stuntelend: “Dat is de plaats waar oude mensen hun laatste dagen doorbrengen.”

Ahmed bleef even stil en vroeg: “Vader, hoe heet de straat waar dat bejaardenhuis staat?”

Vader antwoordde geërgerd: “De straat heet Gelukzaligheid.”

“En hoe heet deze buurt?”, wilde Ahmed weten.

Vader antwoordde: “Deze buurt heet Vrederust.”

Ahmed vroeg: “En hoe heet…….”

Maar geïrriteerd onderbrak vader hem en schreeuwde: “Komt er ooit een eind aan die vervelende vragen? En waarom stel je zulke vragen?”

Ahmed antwoordde kalm en zeer bedacht: “Ik vraag naar het adres zodat ik jou later ook daarheen kan brengen wanneer jij oud bent, zoals jij opa daarheen hebt gebracht. Denkt u dat ik niet weet wat een bejaardenhuis is?!”

Vader schrok van de scherpe opmerking van Ahmed en verloor bijna de concentratie over het stuur. Hij stopte aan de kant en kon alleen verbaasd staren naar zijn zoon. Hij wist niet wat hij moest zeggen. Ahmed werd verrast door zijn vader die zijn handen voor het gezicht hield. Vader had spijt van wat hij had gedaan en begon te huilen. Ahmed legde zijn hand op de schouder van vader en zei: “Ik smeek je vader, laten we teruggaan om opa mee terug te nemen naar huis?” Ahmed’s vader kon niets inbrengen tegenover de onschuld van Ahmed, zijn goede hart en grote liefde voor opa. Vader keerde dan ook terug om, zoals Ahmed vroeg, opa op te halen. Toen vader opa zag begon hij te huilen en kuste uit spijt zijn hand. Alhoewel opa niet door had wat de reden hiervoor was!

Het allerbelangrijkste was dat vader een belangrijke les had geleerd van zijn kleine slimme Ahmed, namelijk dat je altijd goed moet zijn voor je ouders en dat je hen altijd moet helpen. Allah zegt namelijk wat met het volgende vertaald kan worden:

“En jullie Heer heeft bepaald dat jullie niets dan Hem alleen aanbidden, en goed zijn tegenover de ouders. Als een van de twee of beiden de ouderdom bereiken terwijl jij nog leeft, zeg dan nooit ‘Oef’ tegen hen, snauw hen niet af en spreek tot hen een vriendelijk woord. En wees zachtmoedig voor beiden, en nederig en liefdevol, en zeg: ,,O mijn Heer, schenk hun genade zoals zij mij opvoedden toen ik klein was.”

(Soerat al-Israa’: 23-24)

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Er was eens een klein konijntje, dat Klaas de Konijn heette. Hij hield ervan om andere dieren in de maling te nemen en grappen met hen uit te halen.

Op een dag fopte hij Mickey de Muis door een stukje kaas op een muizenval te plaatsen. Toen Mickey het stukje kaas wilde eten… Pats, zat ineens zijn neus in de klem.

Wat later dacht Klaas de Konijn dat het wel leuk zou zijn om zijn vriend Harry de Hond in de maling te nemen. Harry was op dat moment bezig in zijn tuin.

Klaas de Konijn kwam giechelend op Harry de Hond af en vroeg hem: “Wil jij misschien een lekker stukje worst?”

Harry de Hond riep: “Heel graag ja! Maar ik zie niks.”

Klaas de Konijn zei: “Kijk hier ligt het. Het viel net nog uit iemands boodschappentas.”

Hongerig beet Harry de Hond op het stukje worst… En pssst, met grote kracht spoot er allemaal water in Harry’s gezicht.

Harry schrok zich wild en toen hij even later wat beter keek, zag hij dat hij niet had gebeten in een stuk worst maar in een tuinslang die Klaas de Konijn met allerlei planten had bedekt.

Weer wat later kwam Klaas de Konijn in de buurt van Elly de Eend. Hij maakte voor haar een spoor van zaadjes en verstopte hier en daar wat zaadjes onder wat takken en bladeren.

Klaas de Konijn was stilletjes aan het wachten op Elly de Eend, terwijl hij in één hand een val vasthield. Klaas de Konijn had een touw met lus om een laaghangende tak gehangen. Zodra Elly de Eend langs zijn val waggelde opzoek naar het lekkere zaad, trok Klaas de Konijn aan het touw waardoor de snavel van Elly de Eend vast kwam te zitten. Daarna bond Klaas de Konijn het touw snel vast aan een boom.

Mickey de Muis, Harry de Hond en Elly de Eend, die allen erg boos waren toen zij erachter kwamen dat hun vriend Klaas de Konijn al deze flauwe grapjes had uitgehaald kwamen bij elkaar. Allen vertelden ze wat hen was overkomen. Ja, ze waren allemaal goed bedonderd door Klaas. “Maar”, zeiden ze: “Dit kunnen we niet zomaar over ons heen laten lopen. Klaas moet een lesje leren.” Met z’n drieën verstopten zij zich totdat Klaas de Konijn voorbij kwam lopen. Snel grepen ze hem en namen hem mee naar het bos en gooiden hem daar in het meer. “Zo, dit is je verdiende loon”, riepen ze alle drie lachend.

Klaas de Konijn kreeg nu ook eens een koekje van eigen deeg. En wat denk je…? Hij vond het helemaal niet leuk. Klaas de Konijn begon na te denken en begreep toen dat anderen net als hem dit soort grapjes helemaal niet leuk vinden. Klaas de Konijn begon spijt te krijgen dat hij zijn vrienden zo had behandeld en beloofde dat hij dit soort grapjes niet meer zou maken. Klaas de Konijn had inderdaad een goede les geleerd, namelijk dat het uithalen van zulke flauwe grapjes met anderen helemaal niet leuk zijn, maar juist heel gemeen.

14 In alles zit iets goeds... op wo okt 10, 2012 4:52 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Ali is een goede leerling op de basisschool. Zijn leraar en zijn vrienden mogen hem allemaal erg graag. Hij is altijd netjes, respecteert zijn moeder, vader en alle mensen die ouder zijn dan hemzelf. Maar Ali is overgevoelig voor dingen die hem overkomen en hij piekert over dingen die nog niet eens zijn gebeurd. Bijvoorbeeld, wanneer er examens op school worden gehouden, is hij altijd bang om een slecht cijfer te krijgen, ondanks dat hij hard studeert. Hij piekert zichzelf gewoon ziek. Hierdoor kan hij zich vaak niet goed concentreren en soms geeft hij zelfs de verkeerde antwoorden op vragen die hij eigenlijk heel goed weet. Als er iets is dat Ali niet kan, of wanneer iets niet gaat zoals hij dat wil, voelt hij zich heel snel hopeloos verdrietig. Hij wordt boos op zichzelf wanneer hij zich afvraagt waarom hij iets niet kon doen of waarom iets niet goed is afgelopen.


Op een dag, toen hij van school naar huis ging, was Ali erg blij en, zoals altijd, opgewonden. Toen hij thuis aankwam stond zijn moeder in de keuken te koken. Hij begon onmiddellijk aan zijn moeder te vertellen wat er gebeurd was op school.

“Mam,” zei hij opgewonden: “We gaan in het weekend picknicken met school. We krijgen lekker eten, gaan met de bal spelen, wandelen, liedjes zingen en spelletjes doen. Is dat niet geweldig?”


“Ja, Ali, dat is heel goed nieuws,” glimlachte zijn moeder. “Kom, was nu je handen en begin met je huiswerk.”

Ali deed wat zijn moeder hem zei. Hij waste zijn handen en zijn gezicht en begon aan zijn huiswerk. Maar hij was nog steeds opgewonden. Hij dacht eraan hoeveel plezier ze zou den hebben tijdens de picknick. Opeens bedacht hij iets. Hij dacht: “Wat als ik nou ziek ben dit weekend? Dan kan ik niet mee naar de picknick. Dan moet ik thuis blijven in bed terwijl mijn vrienden allemaal spelen”. Opeens werd hij helemaal somber. Al zijn vreugde was verdwenen. Terwijl hij zijn huiswerk deed, dacht hij na.

Tegen etenstijd kwam Ali’s vader thuis. Ali’s moeder riep hen aan tafel. Ze zaten allemaal samen aan tafel. Ali was stil en somber door de slechte gedachten in zijn hoofd. Zijn moeder was erg verrast door deze verandering in hem. Het viel Ali’s vader ook op hoe somber hij was. Zoals altijd begonnen ze een gesprek.

“Wat heb je vandaag op school gedaan?” vroeg zijn vader.


“We hebben wat nieuwe dingen geleerd, pap,” antwoordde Ali: “Tijdens rekenles ging ik naar het bord en loste de vragen op die de leraar ons opgaf.”

“Ga je je vader het goede nieuws niet vertellen dat je vandaag kreeg, Ali?” vroeg zijn moeder.

“We gaan picknicken in het weekend, pap.”

“Dat is goed nieuws, Ali,” zijn vader lachte, “Maar je lijkt er niet al te blij mee.”

Zijn moeder voegde toe: “Je was echt blij toen je uit school kwam, maar nu lijk je verdrietig.”


Ali antwoordde, “Ja, ik was blij, maar toen dacht ik aan iets waardoor ik triest werd.”

“Waarom ben je triest, Ali?” vroeg zijn vader.

Ali vertelde hem: “Als ik ziek wordt in het weekend en niet naar de picknick kan gaan, dan zal ik heel erg ongelukkig zijn.”

Zijn moeder probeerde hem gerust te stellen: “Ali, je bent op dit moment niet ziek en we kunnen niet weten wat er later gaat gebeuren. Denk je dat het goed is om verdrietig te zijn over iets dat misschien wel helemaal niet gaat gebeuren…. ?

Zijn vader voegde toe: “Kijk Ali, doordat satan deze slechte gedachten in jouw hoofd heeft gebracht ben je overstuur over dingen die nog niet eens gebeurd zijn. Dit wordt onrust genoemd. Alle slechte gedachten die in ons hoofd komen, of alle bezorgdheid die we in ons hart voelen, zijn zorgen die door Satan gezonden worden. Allah vertelt ons in de Koran wat we moeten doen wanneer dit gebeurt: “En wanneer een influistering van de Satan jou ingefluisterd wordt, zoek dan je toevlucht bij Allah. Voorwaar, Hij is Alhorend, Alwetend.” (Soerah al-A’Raf 7:200)

“Ali,” zegt moeder, “wanneer deze slechte gedachten in je hoofd komen, richt je dan direct tot Allah en doe een gebed.”

Zijn vader ging verder: “Allah heeft alles wat ons in ons leven overkomt, vooraf al voorbestemd. En Hij heeft altijd het beste met ons voor. Als je niet naar de picknick kunt gaan, wees er dan zeker van dat dat het beste is voor jou. Sommige mensen vergeten dat er in alles iets goeds zit, en ze worden depressief door gebeurtenissen die hen overkomen. Maar het kan zijn dat Allah hen eigenlijk heeft beschermd tegen iets ergers. Maar zo denken zij niet, dus zijn ze altijd ongerust en depressief.”

Ali knikt: “Ja, ik begrijp het nu heel goed. Van nu af aan zal ik, wanneer er een slechte gedachte in mijn hoofd komt, mij direct tot Allah richten en Hem danken dat Hij mij het beste van alles geeft.”

15 Schattige eekhoorntjes met lange staartjes. op wo okt 10, 2012 4:54 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Bilal en Dawoed waren twee vrienden die heel goed met elkaar konden opschieten. Ze hadden net een boek gelezen over het leven van dieren en hadden er veel plezier aan beleefd. Hoe opwindend zou het zijn om deze dieren beter te leren kennen! Op een avond spraken ze met hun familie en haalden hen over om in het weekend een uitstapje naar het bos te maken. Onderweg stelden ze elkaar vragen over de dieren die ze daar zouden gaan zien. Zodra ze uit de auto stapten, renden ze tussen de bomen door. Hun families zaten op banken en begonnen te praten. Bilal en Dawoed vroegen toestemming om rond te lopen omdat ze graag wat dieren wilden zien.

Nadat ze een eindje gelopen hadden, hoorden ze iets bewegen tussen de bladeren.


“Dawoed, kijk daar!” zei Bilal. “Ik denk dat het een eekhoorntje is!”

“Kom op!” zei Dawoed, “Laten we van dichtbij kijken.”

Het was daadwerkelijk een eekhoorntje, en die zei: “Jullie lijken mij twee heel nieuwsgierige jongens. Ik kan jullie alles vertellen wat je maar wil weten.”

“Ja, alsjeblieft," zei Dawoed.

“Ik vroeg me af waarom jullie zo’n lange staart hebben,” zei Bilal.

“Allereerst,” begon de eekhoorn, “kan ik veel kanten op in de bomen. Bijvoorbeeld, met mijn scherpe klauwen kan ik heel gemakkelijk in de bomen klimmen. Ik kan op de takken rennen, ondersteboven hangen en zelfs zo lopen. Mijn familie en ik worden “grijze eekhoorns” genoemd en we kunnen gemakkelijk van de top van de ene boom naar de andere springen (4 meter). We springen in de lucht alsof we vliegen; we openen dan alle vier onze armen en benen en zweven door de lucht. We maken onze staart plat voor de balans en gebruiken hem als een roer om richting te geven.


Dawoed zei: “Ik las in een boek dat sommige eekhoorns kunnen vliegen. Hebben vliegende eekhoorns alleen maar lange staarten nodig om te vliegen?”

“Ja,” antwoordde de eekhoorn. “In Australië zijn sommige soorten eekhoorns die kunnen vliegen. Ze zijn tussen de 45 en 90 cm lang. Ze bewegen zich van boom naar boom met lange sprongen. In plaats van vleugels hebben ze zweefmembranen (een vlies tussen de voor- en achterpoten) en ze bewegen tussen de bomen als zweefvliegtuigjes. Het zweefmembraan van de sugarglider (soort eekhoorn) spant bijvoorbeeld van zijn voorpoten helemaal tot zijn achterpoten. Een vliegende eekhoorn kan van de stam van een boom springen, met zijn vel helemaal strak zodat hij eruit ziet als een zweefvliegtuigje. Hij kan dan wel 30 meter reizen met één enkele sprong. Men heeft wel eens gezien dat ze in zes zweefvluchten achter elkaar, wel 530 meter aflegden.

“Als ze springen, hoe schatten ze dan de verschillende afstanden tussen bomen die zover van elkaar afstaan?” vroeg Bilal zich af. “Om op de juiste plek te landen moeten ze berekeningen maken. Slechts een kleine fout en ze zouden op de grond vallen.”

De eekhoorn bevestigde: “Helemaal waar. Wanneer we springen, richten we ons op kleine takjes, en we moeten voorzichtig springen om op de juiste plek te landen. Om dit te doen, gebruiken we onze achterpoten, onze scherpe ogen, die goed afstanden kunnen inschatten, onze sterke klauwen en onze staarten die ons in balans houden. Degene Die ons deze talenten heeft gegeven en ons heeft geleerd hoe we ze moeten gebruiken is onze Almachtige Heer. Want het zou voor ons zeker niet mogelijk zijn om een meetlat te nemen om de hoogte van de bomen en de afstand tussen de takken te meten.”

Dawoed vroeg: “Gebruiken jullie je staarten ook nog voor andere dingen?”

Billal voegde toe: “Ik heb eens een documentaire gezien. Kleine dieren verliezen lichaamswarmte als ze niet bewegen. Als het koud is, lopen ze het risico om te bevriezen, vooral wanneer ze slapen. Maar, net als bij alle andere dieren, heeft Allah ook een oplossing voor eekhoorns om zichzelf te beschermen in moeilijke weersomstandigheden. Eekhoorns hebben een dikke bontstaart die ze om zich heen wikkelen en zo slapen ze opgerold als een balletje. Deze dikke staart is als een winterjas die hen beschermt tegen het bevriezen als ze in de kou slapen.”

“Ja, dat is waar,” bevestigde de eenhoorn. “Bij koud weer houden onze staarten ons warm. Maar we gebruiken onze staarten ook nog voor iets anders. Net als andere dieren, hebben wij eekhoorns verschillende manieren om met elkaar te praten. Neem bijvoorbeeld de rode eekhoorns. Wanneer ze een vijand zien, schudden ze hun staarten en maken ze opgewonden geluidjes.”

Dawoed wees: “Kijk eens hoeveel nootjes je hebt verzameld. Je zult wel erg hongerig zijn”.


De eekhoorn vertelde verder: “Het is voor ons moeilijk om in de winter voedsel te vinden, dus we bereiden ons voor op de winter door in de zomer eten te verzamelen. We moeten erg voorzichtig zijn als we ons eten opslaan. We kunnen geen fruit bewaren, want dat gaat snel rotten. Om geen honger te lijden in de winter, moeten we eten verzamelen dat lang bewaard kan worden, zoals noten, dennenappels en dat soort dingen. Begrijp je? Ik ga deze noten bewaren om in de winter te eten”.

Dawoed voegde toe: “Het is Allah Die alle schepsels leert hoe ze eten moeten zoeken en bewaren; Hij is het Die ieder schepsel dat Hij heeft geschapen zijn dagelijkse eten geeft. Eén van de kenmerken van Allah is ‘de Schenker van levensonderhoud’, omdat Hij voedsel geeft aan ieder levend wezen dat Hij heeft geschapen. De Koran vertelt ons hoe barmhartig en genadevol Allah is: “En hoeveel levende wezens zijn er niet, die niet over hun levensonderhoud beschikken? Allah voorziet hen en jullie (ook). En Hij is Alhorend, Alwetend”. (Soerah al-Ankaboet 29:60)

Daarna zei de eekhoorn: “Allah heeft ieder schepsel dat Hij heeft geschapen talenten gegeven om zich aan te kunnen passen aan de omgeving waarin het leeft. Het is niet voldoende voor ons om voedsel te vinden en het op te slaan. Wanneer de winter komt, moeten we ook de plek kunnen terugvinden waar we het hebben verstopt. We kunnen dit doen door het wonderlijke reukvermogen dat onze Heer ons heeft gegeven. We kunnen zelfs noten ruiken die met 30 cm sneeuw zijn bedekt.

We slaan het voedsel dat we verzamelen in meerdere plaatsen op. Maar later vergeten we waar we het hebben verstopt. Allah echter laat ons dit om een bepaalde reden vergeten. In de loop van de tijd zal het eten dat we onder de grond van het bos hebben verstopt, ontkiemen en er zullen nieuwe bomen groeien.

Bilal had nagedacht: “Noten en kastanjes hebben hele harde doppen. Wij gebruiken notenkrakers om ze open te krijgen. Hoe kunnen jullie ze openbreken zonder notenkrakers?”

“Wij hebben tanden die scherper en sterker zijn dan de tanden van mensen, legde de eekhoorn uit. “Met onze voortanden, snijtanden genoemd, kunnen we harde dingen breken, en in de ruimte achter de voortanden zitten onze kiezen. Dankzij onze scherpe tanden kunnen we de doppen van iedere noot breken, ongeacht hoe hard ze is.”


“Beschadigt dat je tanden?” vroeg Dawoed zich af.

De eekhoorn legde uit: “Ook hier kun je de perfecte harmonie zien die bestaat tussen alles in de superieure kunstzinnige schepping van onze Heer. Wanneer onze tanden afbreken of verslijten, groeien er weer nieuwe aan. Allah heeft deze mogelijkheid aan alle dieren gegeven die, zoals wij, hun eten moeten knagen.”

Bilal voegde toe: “De Koran vertelt ons over de schoonheid en de perfectie van de levende wezens die Allah heeft geschapen: ‘En in de schepping van jullie en wat er aan levende wezens (op de aarde) rondloopt zijn Tekenen voor een volk dat overtuigd is.’ (Soerah al-Djatsiyah 45:4)

Dawoed bevestigde: “We moeten onthouden dat Allah op ieder moment alles onder controle heeft. We moeten Hem danken voor elke zegening die Hij ons heeft gegeven, bidden dat we zijn geliefde dienaren mogen zijn en om zijn vergeving vragen.”

“Ja, je hebt gelijk,” zei Bilal. “Het wordt al laat, Dawoed. Laten we nu teruggaan. Bedankt voor wat je ons hebt verteld, kleine eekhoorn.”

“Tot ziens, kleine vrienden,” zei de eekhoorn.

Anaas was een leuke, nette en hardwerkende jongen. Om één of andere reden moest zijn vader naar een andere stad verhuizen en Anaas moest al zijn vriendjes achterlaten.

Kort nadat Anaas en zijn ouders verhuisd waren naar hun nieuwe flat, kwamen de buren op visite. Anaas was erg blij, want er waren verschillende kinderen van zijn leeftijd. Anaas vond zijn nieuwe vriendjes erg aardig en in de loop van de tijd werden ze dikke vrienden. Maar er was een kleiner jongetje in de groep -hij heette Irfan- die altijd de spelletjes kwam verstoren als ze aan het spelen waren. Hij wilde dat ze allemaal speelden wat hij wilde en als hij zijn zin niet kreeg, werd hij boos op hen.

Op een dag, toen alle jongens in de tuin speelden, kwam Irfan bij hen. Ze speelden met nieuw speelgoed van Anaas . Toen Irfan erbij kwam, werd iedereen onrustig want ze wisten dat als hij erbij kwam, er altijd ruzie kwam. Deze keer lieten de jongens hem daarom niet meespelen. Irfan werd erg boos. Hij pakte Anaas ’nieu we speelgoed af en gooide het op de grond en maakte het kapot. Anaas was heel erg overstuur en hij begon, samen met zijn vriendjes, met Irfan te bekvechten. Oom Afsar hoorde de stemmen van de jongens en keek uit het raam. Oom Afsar hield heel veel van de jongens, had altijd interesse in hen en sprak vaak met hen over het bestaan van Allah, de zegeningen die Hij geeft en de daden van aanbidding die Hij verlangt. Toen hij de jongens zag bekvechten, kwam hij direct naar beneden. Irfan huilde. De jongens vertelden oom Afsar wat er gebeurd was en gingen allemaal in de tuin zitten om te praten.

16 Naiem en de mooie pauw. op wo okt 10, 2012 4:54 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
NAÏEM EN DE MOOIE PAUW

In het weekend gingen Naïem en zijn moeder en zusje naar de dierentuin. Hij was verbaasd toen hij zag hoe schattig en mooi alle dieren waren. Hij voerde sommige en keek op een afstandje naar andere. Een stoute babyolifant spoot water op zijn zusje’s jurk. Naïem en zijn moeder moesten lachen en liepen daarna verder.


“Kijk eens wat een mooie pauw!” zei Naïem’s moeder.

Naïem en zijn zusje waren helemaal onder de indruk van de mooie pauw. Naïem ging een beetje dichterbij staan om de pauw van heel dichtbij te bekijken.

“Hallo, Naïem,” zei de pauw. “Ik sta bekend als het meest schitterend uitziende schepsel in het dierenrijk.”

Naïem antwoordde: “Jouw staart is werkelijk prachtig. Hebben alle pauwen zulke staarten?”

De pauw antwoordde: “Nee, mijn kleine vriend. Alleen mannetjespauwen hebben zulke staarten. We gebruiken hem om een vrouwtje te lokken.”

Naïem vroeg zich af: “Wanneer een pauw zijn staart opent, kan hij hem zelf niet zien, dus hoe weet hij dan zo zeker dat zijn staart mooi en aantrekkelijk is?

emand moet jullie dat vertellen, toch? Zelfs mensen kunnen er niet zeker van zijn hoe ze eruit zien, totdat ze in een spiegel kijken.”


“Je hebt gelijk, stemde de pauw in. “Wij kijken niet in een spiegel om te zien hoe mooi we zijn. Allah heeft ons geleerd dat we aantrekkelijk worden als we onze staarten op deze manier openen.”

Naïem keek nog wat beter naar de pauw en was verbaasd over de prachtige kleuren en de tekening op zijn staart.

“Het is net alsof ik naar een prachtige foto kijk; de kleuren zijn zo mooi...” zuchtte hij.

“Denk je dat ik deze prachtige tekening zelf op mijn staart kan schilderen?” vroeg de pauw. “Natuurlijk niet, mijn kleine vriend. Deze buitengewone prachtige staarten komen niet vanzelf. Iedereen verwondert zich over onze prachtige kleuren terwijl, net als bij alle andere schepsels, het Allah is die deze schoonheid in ons heeft geschapen.”

Naïem zei tegen de vogel: “Nu begrijp ik nog beter dat het Allah is die jullie pauwen zo mooi heeft gemaakt. Tot ziens, mijn goede vriend.”

Naïem kreeg een gevoel van verwondering over de grote macht van Allah en hij ging terug naar zijn moeder en zusje en hij herinnerde hen eraan, dat het Allah was die de pracht van de pauw had geschapen.

17 Anwar en de kleine vogel. op wo okt 10, 2012 4:55 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Terwijl Anwar vanuit school naar huis liep, begon het heel hard te regenen. Na het avon deten, voordat hij met zijn huiswerk begon, vroeg hij zijn moeder of hij een tijdje naar de regen mocht kijken. Ze zei dat hij wel een tijdje mocht kijken. Anwar ging naar het raam en keek naar de regen die met bakken uit de hemel viel. Er liepen mensen op straat met paraplu’s, en anderen zonder paraplu liepen dicht langs de gebouwen. Na een tijdje waren er overal plassen water. Auto’s die voorbij reden, spatten water op de trottoirs en de mensen vluchten van de stoeprand om niet nat gespat te worden. Anwar bedacht hoe fijn het was om binnen te zijn en dat hij Allah toch zeker dankbaar moest zijn voor een warm huis en eten. Precies op dat moment landde er een musje op de vensterbank. Anwar dacht dat het arme vogeltje op zoek was naar een plekje om te schuilen voor de , en hij deed onmiddellijk het raam open.


“Hallo, mijn naam is Anwar,” zei hij. “Je mag binnenkomen als je wil.” “Dank je wel, Anwar,” zei het vogeltje, “Ik zou graag binnen willen wachten totdat het ophoudt met regenen.”

“Je zult het buiten wel erg koud hebben,” voelde Anwar met hem mee, “Ik heb nog nooit een vogel van zo dichtbij gezien. Kijk eens hoe dun jouw poten zijn! Hoe kunnen ze jouw lichaam dragen?”

“Je hebt gelijk, Anwar,” bevestigde de mus. “Wij vogels hebben dunne poten vergeleken met onze lichamen. Maar ondanks dat, kunnen ze ons lichaam goed dragen. Er zitten veel spieren, aderen en zenuwen in. Als onze poten dunner of dikker zouden zijn, zou het voor ons moeilijker zijn om te vliegen.”

“Vliegen moet een fantastisch gevoel zijn,” mijmerde Anwar. “Jouw vleugels zijn ook dun, maar toch kun je ermee vliegen. Hoe komt het toch dat je er zulke lange afstanden mee kunt vliegen, zonder moe te worden?”


“Als we beginnen te vliegen, verbruiken we heel veel energie omdat onze dunne vleugels het gewicht van ons hele lichaam moet dragen,” begon de mus. “Maar zodra we in de lucht zijn, ontspannen we door onszelf te laten dragen door de wind. Dus omdat we op die manier minder energie verbruiken, worden we niet moe. Als de wind gaat liggen, beginnen we weer met onze vleugels te fladderen. Doordat Allah dit voordeel voor ons heeft gemaakt, kunnen we erg lange afstanden vliegen.”

Anwar vroeg toen: “Hoe kun je om je heen kijken, terwijl je aan het vliegen bent?


De mus legde uit: “Ons beste zintuig zijn onze ogen. Naast de mogelijkheid om te vliegen, heeft Allah ons ook een zeer goed zicht gegeven. Wanneer we samen met onze wonderlijke bekwaamheid om te vliegen, niet zo’n goede ogen zouden hebben, zou het erg gevaarlijk voor ons zijn. We kunnen in de verte beter zien dan mensen, en we hebben een wijd blikveld. Dus wanneer we een gevaar zien aankomen, dan kunnen we de richting en de snelheid van onze vlucht aanpassen. We kunnen onze ogen niet draaien zoals mensen dat kunnen, omdat onze ogen vast zitten in de oogkassen. Maar we kunnen onze kop en nek snel draaien, zodat we een beter blikveld hebben.”

Anwar begreep het: “Dus daarom bewegen vogels hun kop altijd: om om zich heen te kijken. Zijn de ogen van alle vogels zo?”

“Uilen en andere nachtvogels hebben hele grote ogen,” vervolgde de mus. “Dankzij speciale cellen in hun ogen, kunnen zij in schemerig licht zien. Daarom kunnen uilen zo goed zien als ze ‘s nachts jagen. Er zijn ook soorten vogels die watervogels worden genoemd; Allah heeft hen zo geschapen dat ze heel goed kunnen zien onder water. Zij stoppen hun hoofden onder water en vangen kevertjes en vis. Allah heeft deze vogels zo geschapen dat ze scherp onder water kunnen zien en hun prooi kunnen vangen.”


“Niet alle vogels hebben dezelfde snavels. Waarom is dat zo?”, vroeg Anwar.

“Allah heeft verschillende soorten snavels voor verschillende soorten vogels geschapen, om heel verschillende klussen te doen,” luidde het antwoord. “Onze snavels zijn perfect geschikt voor de omgeving waarin we leven. Rupsen en wormen zijn erg lekker voor ons insectenetende vogels. Met onze dunne, scherpe snavel kunnen we gemakkelijk de rupsen en wormen onder bladeren vandaan pikken. Visetende vogels hebben meestal een lange snavel met een lepelachtige vorm aan het einde, om de vis gemakkelijk te vangen. En vogels die zich voeden met planten hebben snavels die het hen gemakkelijk maken om de soort planten te eten die ze lekker vinden. Onze Heer heeft ieder schepsel perfect voorzien van de talenten die het nodig heeft.”


Anwar had nog een vraag voor de mus: “Je hebt geen oren zoals ik, maar je kunt me toch goed horen. Hoe zit dat?”

“Horen is heel erg belangrijk voor ons vogels. We gebruiken ons gehoor om te jagen en elkaar te waarschuwen voor mogelijk gevaar, zodat we onszelf kunnen beschermen. Sommige vogels hebben een gehoormembraan waardoor ze de allerkleinste geluiden kunnen horen. De oren van een uil zijn heel gevoelig voor geluid. Hij kan bepaalde niveaus van geluid horen die mensen niet kunnen waarnemen, “ vertelde de mus hem.


Anwar wilde toen weten: “Jullie vogels zingen heel mooi. Ik houd ervan om naar jullie te luisteren. Waar gebruiken jullie je stemmen voor?”

De vogel knikte: “Sommige van ons hebben verschillende liedjes om onze vijanden mee voor de gek te houden. Soms maken we onze nesten in gaten van bomen, en wanneer een vijand naar binnen wil, sissen we net als een slang. De indringer denkt dan dat er een slang in het nest zit. Dit geeft ons de mogelijkheid om onze nesten te beschermen.”

“Wat doe je nog meer om je nest te beschermen tegen vijanden?” vroeg Anwar zich af.

uwen veel loknesten om onze vijanden te misleiden,” zei de vogel. “Op die manier zetten we indringers op het verkeerde been en beschermen we onze nesten en eieren die we in de omgeving hebben verstopt. Om onze nesten tegen giftige slangen te beschermen, verstoppen we de ingangen en maken we ze heel ingewikkeld. Een andere voorzorgsmaatregel is om onze nesten in bomen te bouwen die doornen op de takken hebben.”


“Hoe komt het dat sommige vogels kunnen zwemmen? En waarom kunnen niet alle vogels dit?”, vroeg Anwar zijn vriend.

De mus antwoordde: “Allah heeft sommige van ons geschapen met de mogelijkheid om te zwemmen. Hij heeft hen vliezen tussen hun tenen gegeven om hen te kunnen laten zwemmen wanneer ze het water ingaan. Andere hebben dunne tenen zonder vliezen. Dus, afgezien van watervogels, kunnen vogels niet zwemmen.”

“Net als zwemvliezen!”, riep Anwar uit. “Als ik zwem met zwemvliezen, kan ik veel sneller gaan.”

“Sommige vogels hebben deze zwemvliezen al vanaf hun geboorte,” zei de vogel.

Terwijl Anwar en de vogel hierover aan het praten waren, zei zijn moeder tegen hem dat hij naar zijn kamer moest gaan en zijn huiswerk moest gaan maken. Op datzelfde moment hield het ook op met regenen.

Kijken zij niet naar de vogels, gemakkelijk vliegend in het midden van de hemel? Niemand dan Allah houdt hen vast. Voorwaar, daarin is zeker een
Teken voor een volk dat gelooft.
(Soerah an-Nahl 16:79)

Anwar zei tegen zijn vriend: “Nu moet ik naar mijn kamer gaan en mijn huiswerk maken. Morgen zal ik mijn vrienden over jouw speciale talenten vertellen, en hoe Allah jou en alle andere schepselen op zo’n perfecte kunstzinnige manier heeft geschapen.”

“Het is opgehouden met regenen, dus kan ik terug naar mijn nest,” antwoordde de mus. “Bedankt dat je met mij gesproken hebt, Anwar. Als je je vrienden over mij vertelt, wil je hen dan ook zeggen dat ze goed met ons moeten omgaan en geen stenen naar ons of naar andere dieren moeten gooien?”

“Ja, dat zal ik hen zeker zeggen,” bevestigde Anwar. “Moge Allah je beschermen.”

Anwar opende het raam en de vogel vloog direct weg, fladderend door de lucht. Anwar dacht na over de perfectie in Allah’s schepping en ging toen zijn huiswerk maken.

18 Ali's kleine vriendje. op wo okt 10, 2012 4:57 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Op een zondagochtend gingen Ali en zijn familie picknicken. Zijn moeder zette alles op de grond.

Zijn moeder had de mand gevuld met worteltjes, Ali’s favoriete eten. Ali ging direct onder een boom zitten. Hij las een boek en at worteltjes. Hij zag een konijn naar de mand toe komen. Ali ging langzaam rechtop zitten en probeerde om het konijntje niet te laten schrikken.
“Jij hebt zeker honger, konijntje,” zei hij.

“Nou... ja. Ik houd heel erg veel van worteltjes,” gaf het konijntje toe.

“Kom maar,” zei Ali: “Laten we samen eten en praten. Er zijn veel dingen die ik je zou willen vragen...”.


Het konijn begon te spreken: “Wij konijnen leven in holen, die we onder de grond graven. Wortels passen goed in ons ondergrondse leven, want die groeien onder de grond. Dus kunnen wij ze gemakkelijk vinden. Wortels zijn ons favoriete eten en Allah heeft ons zo geschapen dat wij geen moeite hebben om ze te vinden. Omdat Allah het zo wil, hebben wij geen problemen om eten te vinden. Dit is één van de wonderen van Zijn schepping.”

Ali bedacht hoe Allah alles had geschapen op de juiste manier, zodat de dieren er gebruik van konden maken. Hij herinnerde zich de sinaasappel die hij in de winter had gegeten. Hij was verbaasd toen hij zag hoe hij in partjes uit de schil kwam zodat hij hem gemakkelijk kon opeten. Als hij in een andere vorm was gemaakt, dacht hij, was het lastig geweest om hem te eten. Sinaasappels bevatten veel vitamine C, wat goed is voor onze gezondheid, en Ali bedankte Allah voor de sinaasappels die zo goed verpakt gemaakt waren, zodat de mensen ze gemakkelijk konden eten. En natuurlijk is het ook een zegen dat we tanden hebben waarmee we ze kunnen eten. Allah had ook de konijnen hun voortanden gegeven, zodat ze aan wortels konden knagen.


“Oké,” zei Ali, “Welke andere speciale talenten heeft de Almachtige Allah jou gegeven?”

Het konijn antwoordde: “Allah heeft ieder schepsel talenten gegeven om zijn leven gemakkelijker te maken. Er zijn vele soorten konijnen in de wereld, elk met verschillende bekwaamheden. Bijvoorbeeld, konijnen die in koude gebieden leven zijn meestal wit, zodat ze moeilijk te zien zijn in de sneeuw en zich makkelijk kunnen verstoppen. Wilde konijnen, zoals ik, hebben langere poten en oren. Konijnen die in de woestijn leven hebben enorme oren. Deze helpen de konijnen om af te koelen in de hitte van de woestijn.”


Ali knikt: “Iedereen kent het verhaal over jou en de schildpad. Jij kunt hard rennen, nietwaar?”

“Ja,” knikt het konijn. “Mijn achterpoten zijn langer en krachtiger dan mijn voorpoten. Daardoor kan ik tussen zestig en zeventig kilometer per uur rennen, en soms wel zes meter springen met één enkele sprong.

“Hoe kun jij je ondergrondse huis terugvinden, en als jij er niet bent, gaat dan een ander konijn er wonen?” vroeg Ali zich af.

“Sommige dieren markeren hun huizen met een geur,” legt zijn nieuwe vriendje hem uit. “Bijvoorbeeld, herten laten een stof achter die wordt afgescheiden uit een klier onder hun ogen. De geur van deze stof markeert het territorium waarin ze leven. Wij hebben klieren in onze kaken en wij markeren onze huizen met de geur hiervan, zodat een ander konijn niet in ons huis gaat wonen en wij onze huizen gemakkelijk kunnen terugvinden. Natuurlijk is dit niet iets dat we zelf doen, maar door Allah’s inspiratie.

“Heb je ook broertjes en zusjes?” vroeg Ali.


“Wij konijnen planten ons snel voort,” antwoordde zijn vriendje. “Onze moeders zijn maar kort in verwachting, ongeveer 28 tot 33 dagen. Er worden veel baby’s tegelijk geboren. Ik heb bijvoorbeeld 15 broertjes en zusjes... De jongen blijven ongeveer één maand bij hun moeder. Konijnen hebben nog een ander kenmerk: zij kunnen 3 tot 4 dagen na hun geboorte al paren.”

Op dat moment kwam Ali’s vader erbij staan en deelnemen aan het gesprek.

“Zelfs ik wist dit allemaal niet, konijntje,” zei hij: “Dat Allah jou mag belonen. Hoe prachtig heeft Hij het hele universum geschapen en alle dingen en alle schepselen daarin. In de Koran zegt onze Almachtige Heer:


Dat is Allah, jullie Heer! Er is geen god dan Hij, Schepper van alles: aanbidt Hem dus. En Hij is over alle zaken Toezichthouder. (Soerah al- An’Am 6:102)

Hij heeft ons allemaal onze zegeningen gegeven zodat wij Hem dankbaar mogen zijn, en Zijn gunsten mogen winnen in dit aardse leven waarin wij de testen ondergaan die ons voorbereiden op het eeuwige leven. Jullie weten dat Allah ons in de Koran vertelt dat Hij ons slechts heeft geschapen om Hem te aanbidden. Het beste dat wij kunnen doen, is Hem te danken voor alle zegeningen, ons leven te leiden volgens de Koran en om te leven voor Allah. Allah zegt in de Koran: ‘En wees zelf geduldig met degenen die hun Heer in de morgen en de avond aanroepen, zij wensen Zijn aangezicht. En wend jouw ogen niet af van hen omdat jij de versierselen van het wereldse leven wenst. En gehoorzaam niet degene wiens hart Wij Onze gedachtenis hebben doen veronachtzamen en (die) zijn begeerten volgt: en hij is in overtreding in zijn zaak. (Soerah al-Kahf 18:28)


“Pap,” vroeg Ali: “Als je alleen al rondkijkt en nadenkt, is er zoveel om dankbaar voor te zijn, nietwaar? Een boom die we iedere dag zien, een vogel die vliegt, een konijntje... Wanneer je goed naar al deze dingen kijkt, zie je een perfect ontwerp in een ieder van hen. En het is alleen de perfect scheppende kracht van de Almachtige Allah die dat kan doen, nietwaar? Hoe zou een konijn anders slim genoeg zijn om al deze talenten aan te leren?”

“Je hebt gelijk Ali,” antwoordde het konijn: “Als Allah ons niet al onze talenten had gegeven toen Hij ons schiep, had geen van ons de kracht gehad om ze zelf te ontwikkelen.”

Ali’s vader voegde eraan toe: “Ali, het was een goed idee om te gaan picknicken. Eerst wilde je niet mee, maar toen leerde je dit konijntje kennen en jullie gesprek heeft je over een paar dingen aan het nadenken gezet.”

“Je hebt gelijk, pap,” gaf Ali toe. “Ons gesprek heeft me laten zien dat Allah overal is. Dank je wel, konijntje. Ik moet nu met mijn vader mee. Ik zal mijn moeder vragen of we nog meer wortels hebben en als we er nog meer hebben, dan breng ik ze naar jou. Tot straks, tot ziens voor nu.”

“Dank je wel, Ali,” zei het konijntje. “Moge Allah je zegenen.”

19 Maqsoed en het katje. op wo okt 10, 2012 4:58 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Er wachtte Maqsoed een hele grote verrassing toen hij thuiskwam van school. Zijn vader had voor hem een katje gekocht. Maqsoed zou alle tijd die hij had, nadat zijn huiswerk was gemaakt, met zijn schattige kleine katje spelen. Op een nacht toen hij in bed lag, zag hij tot zijn verbazing dat het katje de slaapkamer verliet en het schoteltje melk in de donkere woonkamer kon vinden.


“Hoe kun je jouw melkschoteltje zo gemakkelijk vinden in het donker?” vroeg Maqsoed verbaasd.



“Wij hebben niet veel licht nodig om te zien Maqsoed,” snorde het katje. “Onze ogen zijn anders gemaakt dan die van mensen. De pupillen van onze ogen worden zo groot, dat ze zo veel licht als nodig is kunnen opnemen in het donker. En wij katten hebben een laag in onze ogen die mensen niet hebben; die zit direct achter het netvlies en reflecteert licht. Zodoende gaat het licht twee keer door ons netvlies. Daarom kunnen we zo goed zien in het donker en zijn onze ogen zo glanzend. Allah heeft ons geschapen met alle vaardigheden die we nodig hebben
om te overleven in verschillende omstandigheden. Het is onmogelijk, zoals de evolutietheorie beweert, dat we deze vaardigheden in de loop van de tijd per ongeluk hebben ontwikkeld. Allah heeft katten en alle andere levende wezens in één keer perfect geschapen.



Maqsoed dacht een ogenblik na: “Wij mensen weten dat zelfs als jullie diep vallen jullie altijd op je poten landen. Hoe krijgen jullie dat voor elkaar?”

“Je hebt gelijk,” zei het katje. “Wij katten houden ervan om in hoge bomen te klimmen. Allah heeft ons een speciale vaardigheid gegeven om ons te beschermen, zodat we onszelf geen pijn doen als we vallen. Wanneer we vallen, gebruiken we onze staart voor de balans. We veranderen het middelpunt van de zwaartekracht en landen op onze pootjes. Dit beschermende talent laat het eindeloze erbarmen en de barmhartigheid van Allah zien.

Maqsoed pakte het katje voorzichtig op en zette het op zijn schoot. Iedere dag als één van deze schattige wezentjes zag, bedacht hij wat een bijzonder bewijs zij toch wel waren van Allah’s grote scheppende kracht. De liefde en tederheid die hij voelde voor katten, groeide hierdoor zelfs nog meer. En het katje liet zien dat het van Maqsoed hield, door iedere keer te spinnen wanneer hij zijn vacht aaide.

Zie jij niet dat Allah alles op de aarde en de schepen die over de zeeën rondvaren op zijn bevel aan jullie dienstbaar heeft gemaakt? En dat Hij de hemelen weerhoudt op de aarde te vallen, alleen maar door Zijn toestemming? Voorwaar, Allah is voor de mensen zeker Zachtmoedig, Meest Barmhartig.
(Soerah al-Hadjj 22:65)

20 Saied en de inktvis. op wo okt 10, 2012 4:59 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Saïed profiteerde van de zomervakantie door zoveel mogelijk te zwemmen. Zijn vader gaf hem een duikbril, zodat hij onder water kon zien. Saïed was helemaal betoverd door de prachtige wonderen die hij zag als hij in het water was. Op een keer toen hij onderwater keek met zijn duikbril, zag hij iets dat helemaal niet op een vis leek.

“Hé, wie ben jij?” riep Saïed.


“Geen wonder dat je verrast bent, Saïed!” riep het dier terug. “Ik ben een inktvis. Mensen denken vaak dat wij vissen zijn, alhoewel we heel anders zijn. Wij hebben bijvoorbeeld geen enkel bot in ons lichaam.”

Saïed was verbaasd, “Als jullie helemaal geen botten hebben, hoe bewegen jullie dan?” vroeg hij.


“Als je het graag wil weten”, antwoordde de inktvis, “We kunnen ons bewegen op manieren die jou zouden verrassen. Onze lichamen zijn heel erg zacht en onze huid is erg dik. We hebben spieren onder onze huid die we gebruiken om water in ons lichaam op te nemen en daarna hard uit te blazen. Op die manier kunnen we zwemmen.”


“Kun je me precies vertellen hoe je dat doet?” vroeg Saïed.

De inktvis legt uit: “We hebben twee, op zakken lijkende, openingen aan elke kant van onze kop. Hierdoor trekken we water in een holte in ons lichaam en daarna stoten we dit water onder grote druk door een smalle pijp vlak onder onze kop. Door de kracht die hierdoor ontstaat, bewegen we snel in de tegenover gestelde richting als waar we het water uitstoten. En we kunnen ook snel ontsnappen van elke vijand die ons achtervolgt”.


“Oké,” zei Saïed, “Laten we zeggen dat je niet snel genoeg bent om te ontsnappen, wat doe je dan?”.

“Als we niet snel genoeg kunnen ontsnappen,” vervolgde de inktvis, “Spuiten we een wolk donkergekleurde inkt naar onze vijand, waardoor hij verward wordt. Een paar seconden is alles wat we nodig hebben. Onze vijand kan ons niet zien door de donkere wolk en wij kunnen ontsnappen.”


Saïed was onder de indruk: “Allah heeft jullie speciaal toegerust om elke moeilijkheid te kunnen trotseren. Ik denk niet dat de mens of enig ander schepsel deze vaardigheden ooit vanzelf zou hebben kunnen aanleren.”

De inktvis was het daarmee eens: “Je hebt gelijk, Saïed. Dit komt van de hoge scheppende kennis van de Almachtige Allah. Hij heeft alle schepselen geschapen met hun magnifieke kwaliteiten. Geen enkel wezen kan zichzelf deze vaardigheden aanleren. Allah’s kracht en kennis is overal, en er is geen kracht buiten Hem.”

“Ik ben heel blij dat ik je heb ontmoet, meneer inktvis. Dank je voor de informatie,” zei Saïed terwijl hij wegzwom.

"Allah, er is geen god dan Hij, de Levende, de Zelfstandige, sluimer noch slaap kan Hem treffen, aan Hem behoort toe wat er in de hemelen en wat er op de aarde is. Wie is degene die van voorspraak is bij Hem zonder Zijn verlof? Hij kent wat er voor hen is en wat er achter hen is.
En zij kunnen niets van Zijn Kennis omvatten, behalve wat Hij wil. En Zijn Zetel strekt zich uit over de Hemelen en de Aarde en het waken over beide vermoeit Hem niet. En Hij is de Verhevene,
de Almachtige."
(Soerah al-Baqarah 2:255)

21 Kamal en het zeepaardje. op wo okt 10, 2012 5:00 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Kamal ging met zijn familie naar een strand in een badplaats.


Voor een kleine winkel stond een aquarium met een paar interessante zeedieren. Kamal liep naar het aquarium en zag een zeepaardje langzaam rondzwemmen.

“Je bent zo klein,” zei Kamal. “Ik dacht dat zeepaardjes groter waren.”

“Ja,” antwoordde het zeepaardje. “Diegenen die ons in boeken en op de televisie zien, denken dat we veel groter zijn, we zijn maar tussen de 4 en 30 cm lang.”

Kamal bekeek hem nauwkeuriger: “Jouw ogen kunnen in alle richtingen bewegen, nietwaar? En zo zie je alles wat er om je heen gebeurt.”

“Dat klopt,” stemde het zeepaardje in. “Allah heeft onze kopjes op een rechte hoek met onze lichamen gemaakt. Geen enkel ander zeedier heeft deze kenmerken. Om die redenen zwemmen we met onze lichamen in verticale positie en we kunnen onze kopjes alleen maar op en neer bewegen. Als andere wezens dit kenmerk zouden hebben, zouden ze problemen hebben om hun koppen naar rechts en naar links te bewegen en zouden ze zich niet kunnen beschermen tegen gevaren. Maar wij hebben dit probleem niet door het speciale ontwerp van onze lichamen.


De Almachtige Allah heeft onze ogen onafhankelijk van elkaar geschapen en in staat gesteld om in alle richtingen te bewegen, en als ze draaien, kunnen ze gemakkelijk rondkijken. Dus zelfs als we onze koppen niet naar rechts en links draaien, kunnen we om ons heen kijken.
Door de grote verscheidenheid in ontwerpen en door de wonderlijke kwaliteiten die Hij in alle levende wezens heeft gecreëerd, laat Allah ons Zijn eindeloze kunstzinnigheid en oneindige kennis zien.”

Kamal bedacht nog een vraag die hij zou willen stellen: “Er is iets waar ik nieuwsgierig naar ben: jullie hebben geen vleugels of staart, dus hoe gaan jullie op en neer in het water?”

Het zeepaardje antwoordde: “We hebben een speciaal systeem om te zwemmen. We hebben zwemzakken gevuld met een soort gas. Door de noodzakelijke veranderingen in de hoeveelheid gas te maken, kunnen we omhoog en omlaag gaan in het water. Als deze luchtzak zou beschadigen, zouden we naar de bodem van de zee zakken.

Anders gezegd: als er enige verandering in de hoeveelheid gas in onze zwemzakken zou komen, zouden we sterven. Onze Heer heeft de hoeveelheid heel voorzichtig bepaald.”

“Wat een wonderlijk ontwerp!”, fluisterde Kamal.

“Zoals je kunt zien, mijn kleine vriend,” ging het zeepaardje verder, “heeft Allah de zeepaardjes en alle andere wezens in het universum met al hun perfecte kwaliteiten geschapen. Wij zeepaardjes zijn slechts één van de vele schepselen in de zee en ons ontwerp is een voorbeeld van Allah’s ongelimiteerde kracht en eindeloze kennis.”

Toen zijn gesprek met het zeepaardje was afgelopen, ging Kamal terug naar zijn moeder. Door het prachtige ontwerp van dit kleine diertje verwonderde Kamal zich nog meer over Allah’s creatieve kunstzinnigheid.

22 Kariem en opa Hassan. op wo okt 10, 2012 5:01 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Kariem keek ongeduldig uit het raam, hij wachtte op zijn opa. Het was heel leuk om samen met opa Hassan iets te doen. Eindelijk kwam zijn opa. Kariem rende opgewonden naar de deur en gaf hem een knuffel. Zoals hij verwacht had, had zijn opa iets voor hem meegenomen: zijn favoriete speelgoed en stripboeken. Opa Hassan vond het fijn om zijn kleinzoon zo blij te zien. Hij zei: “Vandaag moet ik iets doen buiten de stad, wil je met me meegaan? Dan kunnen we samen genieten van een uitstapje.”


Kariem was blij met dit voorstel en samen gingen ze op pad. Toen ze uiteindelijk de stad verlieten, genoot Kariem echt van zijn verrassingsuitje.

“De lucht is zo heerlijk,” Hij haalde diep adem. “Vandaag gaan we onze longen vullen met frisse lucht. Ik zou willen dat het altijd zo was in de stad.”

“Dat zal een beetje moeilijk gaan, Kariem,” antwoordde zijn opa, “de uitlaatgassen van auto’s, de rook van de schoorstenen, vooral in de winter, en het ontbreken van bomen en planten, zorgen ervoor dat de lucht in de stad niet schoon is.”

Kariem dacht hier een tijdje over na: “Ik begrijp het van die rook, maar ik begrijp niet helemaal wat planten ermee te maken hebben. Bomen zijn er voor het fruit en om de stad mooi te maken, nietwaar?”


“Ja,” antwoordde opa Hassan, “bomen doen dat, maar waarschijnlijk nog belangrijker; ze zuiveren ook de lucht. Planten ademen net omgekeerd als andere levende wezens. Mensen en dieren nemen zuurstof uit de lucht en nadat ze die hebben gebruikt in hun lichamen, ademen ze de gebruikte lucht uit als kooldioxide. Maar planten doen het omgekeerde: zij ademen kooldioxide in en zuurstof uit, en zo zuiveren zij de lucht. Er zijn nog andere wonderbaarlijke eigenschappen van planten, Kariem, en het is Allah, de Alwijze, die hen allen heeft geschapen. Als je wilt, zal ik je alles vertellen wat ik weet over planten.”

“Ja, graag, opa; ik ben benieuwd!” riep Kariem opgewonden Opa Hassan ademde diep en begon: “Het proces van ademen van planten noemt men fotosynthese.”

FOTOSYNTHESE

“Wat is fotosynthese?” onderbrak Kariem.

“Ik zal proberen om het aan jou uit te leggen, zei zijn opa, “maar het zal niet gemakkelijk zijn, want het is erg moeilijk en ingewikkeld. Zelfs wetenschappers proberen nog steeds om het proces helemaal te begrijpen.”



Kariem dacht een moment na: “Dus planten overleven door een proces dat wetenschappers nog steeds proberen te begrijpen. Wanneer je het woord ‘proces’ gebruikt, moet ik denken aan wiskundige berekeningen en formules. Zelfs wij vinden wiskunde soms moeilijk, maar planten, die geen verstand of lichaam hebben zoals wij, kunnen dit. Dat is een wonder!”

Opa Hassan glimlachte: “Ja, het is zeker een wonder. Vanaf de dag dat ze werden geschapen, voeren planten dit chemische proces probleemloos uit. Dit betekent dat overal waar groene planten zijn, er een soort fabriekjes zijn, die suiker uit kooldioxide en water halen door de energie van de zon te gebruiken. Zelfs terwijl zij niet ons bewustzijn bezitten, zijn de spinazie die we eten, de sla in onze salades en de klimop in onze huizen, constant voor ons aan het werk. Dit is een resultaat van de Barmhartigheid die de Almachtige Allah, met zijn Hoge Kennis, voor ons mensen heeft. Hij heeft planten geschapen die van nut zijn voor mensen en alle dieren. Dit foutloze proces dat zelfs door de modernetechnologie nog niet volledig kan worden begrepen, wordt al miljoenen jaren door bladeren gebruikt. In de Koran vertelt Allah ons dat een mens nog niet één enkele boom zou kunnen creëren: ‘Of wie heeft de hemelen en de aarde geschapen en voor jullie water uit de hemel neergezonden, waarmee Wij prachtige tuinen doen groeien? Jullie zijn niet in staat haar bomen te doen groeien... ’ (Soerah an-Naml 27:60).


Kariem was verbaasd dat planten konden ademhalen door dit speciale chemische proces genaamd fotosynthese. “Hoe gaat dat nu in zijn werk?” vroeg hij zich af.

Terwijl hij hierover nadacht, vervolgde opa zijn verhaal: “Door de aarde, water, lucht en de zon te gebruiken, halen plantencellen een bepaalde hoeveelheid mineralen en water uit de aarde en maken daarvan voedsel voor mensen. Met de energie die ze uit de zon halen breken ze deze materialen af en voegen ze later weer bij elkaar om voedsel te produceren. Dit zijn slechts de grote lijnen van dit proces, maar in elk stadium van het proces kun je zien dat er een bewust en intelligent plan achter zit. Het is duidelijk dat het doel van dit verbazingwekkende systeem (dat plaatsvindt in planten) is, om een bron voor leven te verschaffen, waar levende wezens van profiteren.”
“Wat doen de bladeren dan?” vroeg Kariem.

Opa Hassan ging verder: “De microscoop die je hebt in het biologielokaal op school om dingen te onderzoeken, weet je wel? Als we een blad goed zouden bekijken onder een zeer geavanceerde microscoop, dan zouden we nogmaals de pracht kunnen zien van Allah’s creatieve kunstzinnigheid. Er zit een perfect productiesysteem in ieder blad. Om dit systeem beter te kunnen begrijpen, kunnen we wat er in een blad gebeurt vergelijken met machines die we iedere dag gebruiken. Als we de elementen in een blad uitvergroten, zien we een constant werkende automatische voedselfabriek met leidingen die voortdurend werken, kamers gebouwd voor speciale processen, ventielen die werken als gigantische hogedrukpannen en ontelbare bedieningsknoppen. En als we nog beter kijken, zien we tijdklokken, thermostaten, bevochtigers, hittecontrole-mechanieken en op bepaalde plekken terugkoppelsystemen.


Kariem dacht een ogenblik na: “Het is fantastisch dat al deze dingen samenkomen in een enkel blad en zonder problemen werken.”

“Het is onze Heer Allah, Kariem, Die dit wonderlijke systeem heeft bedacht en ontworpen,” herinnerde opa hem. “Met Allah’s toestemming is ieder blad in de wereld met dit wonderbaarlijke systeem ontstaan. Vergeet dat nooit.”

Terwijl hij naar opa Hassan luisterde, zag Kariem een hele grote boom en hij dacht aan een probleem. Hij vroeg zich af hoe een boom kon overleven zonder dat probleem op te lossen.



Direct vroeg hij aan zijn opa: “Opa, bomen zijn erg hoog. Hoe onttrekken zij water en voedsel uit de aarde? Kijk eens naar die boom! Hij is zo hoog, maar zijn blaadjes in de top zijn toch heel groen.”

Opa Hassan knikte: “Herinner je je? Zonet vergeleek ik bladeren met een fabriek, laten we diezelfde vergelijking nog eens maken. Denk aan een pijplijn met vertakkingen die alles bereiken; deze zorgt ervoor dat het onbewerkte mater aal de verwerking sonderdelen bereikt en dat het product dat in deze onderdelen gemaakt wordt weer verspreid wordt (in de stroperige vloeistof die in de bladeren wordt gemaakt) naar andere delen, zodat de hele boom gevoed kan worden. Deze kanalen dienen niet alleen om deze essentiële vloeistof te vervoeren; zij vormen ook het geraamte van de bomen en hun bladeren. In een gebouw dat door mensen is gebouwd, zijn de elementen die het gebouw ondersteunen (balken en latten) en het watersysteem apart gebouwd. Het geeft blijk van een wonderbaarlijk ontwerp dat, in het geval van planten, deze twee functies zijn samengevoegd.”

Kariem dacht na: “Dit is werkelijk een prachtig systeem. Ik vraag me af... het is alsof er een kalender of een klok in een plant verborgen zit, die de plant steeds dezelfde dingen laat doen zonder in verwarring te raken. Iedere lente bloeien de bloemen bijvoorbeeld en iedere herfst vallen de bladeren van de bomen. Hoe gaat dat in zijn werk, opa?”

“Wetenschappers noemen dit een biologische klok,” legde zijn opa uit. “De klokken die tijdsaanpassingen maken voor planten, berekenen hoe lang het zonlicht op de bladeren schijnt. Deze biologische klokken berekenen deze tijd voor elke plant verschillend. Naar aanleiding van experimenten die gedaan zijn met bijvoorbeeld sojabonen, weten we dat deze planten ieder jaar om dezelfde tijd bloeien, ongeacht wanneer ze geplant zijn. Het is zeker de Almachtige Allah die deze tijdaanpassingen in planten maakt.”

Opa Hassan en zijn kleinzoon stopten bij een boomgaard langs de weg. Nadat ze toestemming hadden gekregen van de eigenaar, plukten ze een paar pruimen. Ze wasten ze goed en begonnen ze te eten. Ze waren echt heerlijk. Opa Hassan zei: “Wist je, Kariem, dat de energie die de planten ons geven, eigenlijk van de zon komt?”


Kariem was verbaasd: “Bedoelt u”, vroeg hij, “dat wanneer we deze pruimen eten, we eigenlijk de zon eten?”

Opa Hassan moest lachen: “Eigenlijk eten we de zon, maar indirect. We weten allemaal dat de voornaamste bron van energie op aarde de zon is. Maar mensen en dieren gebruiken deze energie niet direct, omdat we niet beschikken over de juiste systemen. Weet je hoe we die energie gebruiken? Mensen dieren kunnen alleen bruikbare energie krijgen door de voedingstoffen in planten. Als we bijvoorbeeld thee drinken, drinken we feitelijk energie van de zon, en als we een stukje brood kauwen, zit er eigenlijk een stukje zonne-energie tussen onze tanden. De kracht in onze spieren is eigenlijk zonne-energie in een gewijzigde vorm. Door deze energie kun je rennen en spelen. Dus hoe lukt het planten om dit te doen? Planten voeren een ingewikkelde bewerking uit om zonne-energie voor ons op te slaan. Wat de planten in staat stelt om hun eigen voedsel te produceren en wat hen onderscheidt van andere levende wezens, is dat hun cellen anders zijn dan de cellen van mensen en dieren; zij hebben een celstructuur die hen in staat stelt om zonne-energie direct te gebruiken. Met behulp van deze structuur veranderen ze de zonne-energie in een vorm die mensen en dieren als voedsel kunnen gebruiken. En ze slaan deze energie op in voedsel door een speciale verborgen formule te gebruiken.


“Dat is geweldig!” riep Kariem verrukt uit. “Allah heeft alles geschapen ten behoeve van de mensen!”

Opa Hassan bevestigde dat: “Dus moeten we hierover nadenken en onze Heer danken dat Hij ons zo veel zegeningen heeft gegeven. Allah zegt ons in de Koran dat we hem zouden moeten danken: ‘Opdat zij van haar vruchten eten en van wat hun handen niet hebben verricht. Zijn zij dan niet dankbaar? (Soerah Ya-Sien, 36:35)


Kariem’s favoriete vak was natuurkunde. Plotseling dacht hij aan een experiment dat ze op school deden. Hij draaide zich naar zijn opa en zei: “Opa, we hebben op school een experiment gedaan. Onze leraar gaf ons huiswerk op. We zetten een boon op een stukje katoen, zetten de boon op een zonnige plaats en gaven hem een paar dagen water. Raad eens wat er gebeurde!”

Opa Hassan lachte weer: “De bonen gingen ontkiemen, nietwaar? Laten we daar eens over nadenken. Dit laat een heel essentieel natuurlijk voorval zien; wat eigenlijk een wonder is. Je hebt wel eens gezien hoe een konijn uit een lege hoed wordt getoverd, nietwaar? Dat is enigszins gelijk aan een ontkiemende plant op een stukje katoen of onder de grond. In een goochelshow, echter, worden we voor de gek gehouden, maar een plant die uit een klein zaadje komt, houdt niemand voor de gek. Met wonderen zoals deze, maakt onze Heer, de Alwetende, planten van kleine zaadjes en laat Hij ons duidelijk zien dat geen enkel levend wezen per ongeluk bestaat. Degene die zeggen dat levende wezens per ongeluk ontstaan zijn, houden slechts zichzelf voor de gek, nietwaar, Kariem?”


“Jazeker opa,” stemde Kariem in.

Opa Hassan ging verder: “Een gedeelte van de plant die uit een klein zaadje ontkiemt, gaat onder de grond en een gedeelte daarvan groeit omhoog. De grond is behoorlijk hard en vast en het is erg moeilijk om in beide richtingen te groeien. Deze kleine spruiten hebben geen intelligentie en bewustzijn zoals wij, daarom is het een echt wonder dat ze dat voor elkaar krijgen.”

“Denk je eens in wat er zou gebeuren als we een zaadje in de grond zouden stoppen en het zou niet zou ontkiemen”, riep Kariem. “Dan hadden we allemaal een groot probleem om voedsel te vinden. En als mensen en dieren geen eten zouden vinden, zouden ze langzaam uitsterven.”

Opa Hassan knikte: “Allah waarschuwt ons in de Koran, Kariem: ‘Hoe denken jullie dan over wat jullie zaaien? Zijn jullie het die het doen groeien of zijn Wij het Die doen groeien? Als Wij zouden willen, dan zouden Wij het laten verdorren, zodat jullie het zouden blijven betreuren.’ (Soerah al-Waqi’ah 56: 63-65)


Terwijl ze liepen, begon Kariem na te denken over wat zijn opa hem had verteld. Hij vertelde zijn opa wat hij dacht: “Planten zijn zo belangrijk voor ons om te overleven, opa. Ze reinigen de lucht die we inademen, ze voeden ons en geven ons energie, ze verschaffen ons heerlijk fruit en groenten en maken het overal mooi. Kijk eens, hoeveel verschillende bomen, bloemen, fruit en granen er zijn!”

“Er is nog een zegening die wij zijn vergeten,” zei zijn opa. “Deze komt van de planten, Allah vertelt ons erover in de Koran: ‘(Hij is) Degene Die voor jullie van de groene boom vuur heeft gemaakt. Waarna jullie er een vuur mee ontsteken.’ (Soerah Ya-Sien 36:80)”

“Ja, hoe kon ik dat vergeten?” vroeg Kariem. “We branden hout van de bomen om ons warm te houden. Het basismateriaal voor boeken, schriften, kranten en alle soorten papier komt van bomen; net als lucifers, de stoelen waarop we zitten, onze tafels, deuren, ramen...”

Opa Hassan was het er helemaal mee eens: “Naast de het nut van planten, hebben ze nog een kenmerk. Een soort druivenrank die in Midden- en Zuid-Amerika groeit, trekt rupsen en vlinders aan en voorziet hen van voedsel. Deze insecten leggen hun eitjes op deze rank zodat deze, wanneer ze uitkomen, heerlijk voedsel hebben om te eten. Maar het belangrijkste is: voordat ze hun eitjes gaan leggen, bekijken de vlinders de bladeren. Als een ander insect daar al zijneitjes heeft gelegd, weten ze dat het moeilijk zal zijn voor twee families om te eten van dezelfde plant, dus beslissen ze om naar een andere plant te gaan waarvan de bladeren nog vrij zijn.


Deze druivenrank vormt groene bulten op zijn bladeren. Sommige soorten maken zelfs vlekken onder hun bladeren die op vlindereitjes lijken, op de plek bij een aftakking. Wanneer de rupsen en de vlinders dit zien, denken ze dat er al een ander insect als eerste zijn eitjes heeft gelegd. Zij leggen hun eitjes niet op die plant, maar gaan weg op zoek naar een andere.”

“Wat een geweldig verdedigingssysteem!” zei Kariem, die onder de indruk was.

“Ja, Kariem,” besloot opa Hassan: “Het is Allah met Zijn hoogste kennis Die deze plant heeft geleerd om zichzelf te beschermen. Vergeet dat nooit, oké?”

Zodra Idries uit school kwam, rende hij naar zijn opa om hem over iets te vragen waarover hij had nagedacht.


23 Opa 'Oethman en zijn kleinzoon. op wo okt 10, 2012 5:02 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
“Opa,” zei hij, “Ik wil u iets vragen.”

“Wat dan, Idries?” vroeg Opa Oethmaan.

“Opa, in de bus vertelde een vrouw aan haar vriendin hoe belangrijk geduld is, en dat oprecht geduld net zo zou moeten zijn zoals het in de Koran is beschreven. Kunt u me vertellen wat dat betekent, opa?”

Opa Oethmaan knikte: “De meeste mensen weten niet wat echt geduld is, of hoe een geduldig iemand zich zou moeten gedragen. Sommige mensen denken dat geduld alleen maar betekent dat ze de moeilijkheden en teleurstellingen in hun leven moeten weerstaan en verdragen. Maar Allah leert ons in de Koran dat echt geduld heel erg verschilt van alleen maar iets verdragen.”

Idries vroeg nog iets: “Dus opa, wat is de bron van dit geduld in de Koran?”

“Weet je, Idries,” antwoordde zijn opa, “de manier om Allah’s gunst, liefde en welbehagen te verdienen, is door Zijn wetten en geboden in de Koran volledig te gehoorzamen. Allah wil dat Zijn dienaren de moraal van de Koran volledig uitoefenen tot het einde van hun leven. En het geheim waardoor ze in staat zijn om Zijn gebod te gehoorzamen, wat er ook gebeurt, ligt in het volmaakte geduld dat komt vanuit het geloof. Een persoon die de echte betekenis van geduld leert, kan zich gedragen op die manier die Allah van hem wenst en zal regelmatig zijn gebeden verrichten. Een gelovig mens weet dat Allah’s kennis en wijsheid overal zijn en dat er niets gebeurt zonder Zijn toestemming. En achter elke gebeurtenis zit een reden en oneindig veel goede dingen die Hij heeft geschapen.”

“In dat geval zou iemand niet verontrust moeten zijn door de dingen die hem overkomen, maar altijd geduld moeten hebben,” zei Idries.


Opa Oethmaan glimlachte: “Helemaal waar, Idries. Allah is de vriend, beschermer en helper van de gelovigen. Dus zelfs al lijkt het op het eerste gezicht niet altijd zo, alles wat ons overkomt is voor onze eigen bestwil. Daarom betekent geduldig zijn voor een gelovige, niet dat men gedwongen wordt een morele opdracht op te volgen. In tegendeel, het is een daad van aanbidding die hij met vreugde en oprecht plezier uitvoert. Gelovigen weten dat wat hen ook overkomt, geschapen is door Allah en dat er zeker iets goeds uit voort zal komen. Omdat weten dat Allah het beste met hen voor heeft, zullen ze iedere gebeurtenis met enorm plezier en innerlijke tevredenheid tegemoet zien. In de Koran zegt Allah: ‘Degenen die geduld hebben en op hun Heer vertrouwen.’ (Soerah al- ‘ankaboet 29:59)

“In dat geval zal het geduld van een gelovige nooit opraken!” riep Idries opgewonden. “Nu begrijp ik wat de mevrouw in de bus bedoelde.”

Opa Oethmaan antwoordde: “Ja, mijn jongen. Mensen zijn geduldig omdat dat een opdracht van Allah is en daarom zullen ze nooit in een situatie komen waarin ze hun geduld verliezen. Gedurende hun hele leven zullen ze deze daad van aanbidding met plezier en gretigheid uitvoeren.”

“Bedankt opa,” zei Idries. “Nu begrijp ik dat geduld heel belangrijk is, en als Allah het wil, zal het geduld van de mensen nooit eindigen”.

24 Onze klas. op wo okt 10, 2012 5:02 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
“Goedemorgen kinderen”, zei de leraar op maandagochtend.

“Goedemorgen meneer,” antwoordden de leerlingen.

“Hoe was jullie weekend?” vroeg hij.

“Heel leuk, meneer. We hebben sneeuwballen gegooid en een sneeuwpop gemaakt!”

“Dus, jullie hebben plezier gehad van de sneeuw dit weekend”, zei hij met een glimlach tegen de kinderen.

“Ja meneer, we hebben veel lol gehad,” antwoordden ze.


De leraar keek de klas rond en fronste: “Ik zie dat er een paar leerlingen niet zijn vandaag.”

“Ja, Saliem en Aisja zijn er vandaag niet.”


“Weet je ook waarom?”

“Ze zijn thuis, meneer,” zei de klas, “Ze zullen wel ziek zijn.”

“Dan hebben ze vast te lang in de sneeuw gespeeld,” fronste de leraar.

“Wij hebben ook in de sneeuw gespeeld, worden wij dan ook ziek, meneer?”, vroeg de klas ongerust.

“Als je niet voorzichtig bent en te lang in de sneeuw blijft, wel.”

“Waarom maakt de sneeuw mensen ziek? We vinden het fijn als het sneeuwt. En we vinden het ook fijn om erin te spelen.”


De leraar legde uit: “Mensen worden ziek omdat bacteriën hun lichaam zijn binnengekomen. Zoals jullie weten zijn bacteriën onzichtbare organismen. Ze komen ons lichaam binnen en brengen ons schade toe. Wanneer we niet zorgvuldig omgaan met hygiëne, en eten zonder onze handen te hebben gewassen, kunnen ze ons lichaam binnenkomen en daar blijven.”

“Worden we direct ziek wanneer de bacteriën ons lichaam binnenkomen, meneer?” wilde één van de leerlingen weten.


“Nee,” antwoordde hij. “We worden niet altijd ziek.

Toen Allah ons schiep, gaf Hij onze lichamen een bijzonder immuunsysteem om tegen bacteriën te vechten. We realiseren het ons niet, maar de elementen van dit immuunsysteem beschermen onze lichamen net als een leger. Ieder element van dit zeer ingewikkelde systeem verricht zijn taak perfect.”

“Maar, meneer, waarom worden we dan ziek? Is het omdat ons immuunsysteem zijn werk niet heeft gedaan?”


“Nee, bij een normaal iemand werkt het immuunsysteem altijd. Zonder dat we het weten, is ons immuunsysteem in een grote strijd verwikkeld tegen bacteriën. Allereerst probeert het de bacteriën te weerhouden om in onze lichamen te komen en om daar te blijven. Wanneer het bacteriën lukt om binnen te komen, vernietigt het immuunsysteem hen onmiddellijk.”

“Waarom worden we dan ziek?” wilden ze nog steeds weten.

“Wanneer we te lang buiten in de kou blijven,” legde hij uit, “en als we niet goed eten, worden onze lichamen zwak. Als dat gebeurt, zal ons immuunsysteem ook zwakker worden. De bacteriën die dan niet vernietigd worden, zullen zich vermenigvuldigen en zich snel door onze lichamen verspreiden.”


“Dus als dit gebeurt, nemen de bacteriën ons hele lichaam over?” vroegen ze.

“Nee,” ging hij verder, “In dat geval begint ons immuunsysteem een nog grotere oorlog tegen de bacteriën. Door deze grote oorlog krijgen we koorts, we voelen ons niet lekker en onze gewrichten beginnen pijn te doen.”


De leerlingen knikten. “Ja. Als dat gebeurt, moeten we in bed blijven.”

“Natuurlijk, als dat gebeurt, is rusten het beste dat we kunnen doen. Wanneer we veel rust krijgen en tegelijkertijd medicijnen nemen en we al ons eten opeten, zal ons immuunsysteem sterker worden en ons helpen. Dus zal het in een korte tijd de bacteriën overwinnen en ze uit ons lichaam gooien. Zo worden we weer gezond.”

“Nu begrijpen we hoe we ziek worden,” zeiden de leerlingen. “Van nu af aan zullen we heel voorzichtig zijn.”

“Ja,” zei de leraar: “Allah heeft ons gezegend toen Hij onze lichamen met zo’n verdedigingssysteem heeft geschapen. We zouden Hem hiervoor dankbaar moeten zijn en goed voor ons zelf zorgen, zodat we de gezondheid die Hij ons heeft gegeven, niet verliezen.

25 Het is belangrijk om het goede na te leven..! op wo okt 10, 2012 5:03 am

CreativeLady

avatar
United Community Elite
United Community Elite
Anaas legde uit wat er was gebeurd: “Oom Afsar, mijn vrienden en ik kunnen altijd goed samen opschieten en we spelen zonder te vechten. Maar Irfan bederft altijd ons plezier, en we willen geen vriendjes meer met hem zijn.”

“Maar zij doen niet wat ik wil,” klaagde Irfan.


Oom Afsar zei toen: “Kom op, jongens! We willen allemaal plezier maken en een fijn leven hebben en vriendschap en geluk vinden waar we maar kunnen. Maar het is niet genoeg om deze dingen alleen maar te willen. En we kunnen niet wachten totdat iemand ons die dingen geeft. Om je goed te voelen in een veilige omgeving en vrienden te maken, moet je je inzetten en moet je offers brengen. Als iedereen alleen maar volhoudt om te krijgen wat hij wil en alleen maar denkt aan zichzelf in plaats van aan anderen, dan zou er alleen maar verdriet en ruzie bestaan. Maar gelovigen die Allah vrezen, gedragen zich anders, zij hebben geduld, vergeven en dringen hun zin niet aan anderen op. Zelfs als iemand hen niet goed behandelt, worden ze niet boos, maar ze vinden het welzijn van anderen belangrijker dan hun eigen wensen en ze doen hun best om iedereen om zich heen te vriend te houden. Dit is een voorbeeld van het goede morele gedrag dat Allah van zijn dienaren vraagt.


Anaas vroeg: “Goed, oom Afsar, maar wanneer een pestkop naar ons toekomt en gaat schelden, wat moeten we dan doen?”

Oom Afsar antwoordde: “Natuurlijk moeten we ons gedragen zoals Allah ons heeft verteld. Allah zegt ons in de Koran hoe we dat moeten doen:

“En het goede en het kwade zijn niet gelijk: beantwoord (het kwade) met wat beter is, dan zal degene met wie je in vijandschap leefde als een oprechte vriend worden.” (Soerah Foesilaat 41:34)

Onze Profeet, Allah’s vrede en zegeningen met hem, adviseerde moslims ook om anderen goed te behandelen in de volgende hadith (overlevering) ‘... Diegene die van het vuur wil worden gered, en het paradijs wil binnengaan, moet sterven met het geloof in Allah en de laatste dag en moet mensen behandelen zoals hij zelf door hen wil worden behandeld... (Moeslim)

Daarna bedankten de jongens oom Afsar en beloofden hem om hun best te doen om voortaan goed met elkaar om te gaan.

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 2]

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum